Komenda Rejonu Uzupełnień Wilno Powiat
Historia | |
Państwo |
|
---|---|
Rozformowanie | 1939 |
Tradycje | |
Rodowód | PKU Wilno |
Działania zbrojne | |
kampania wrześniowa | |
Organizacja | |
Dyslokacja | garnizon Wilno |
Podległość | |
Skład | PKU typ I |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/KRU_DOK_III.jpg/240px-KRU_DOK_III.jpg)
Komenda Rejonu Uzupełnień Wilno Powiat (KRU Wilno Powiat) – organ wojskowy właściwy w sprawach uzupełnień Sił Zbrojnych II Rzeczypospolitej i administracji rezerw w powierzonym mu rejonie[1].
Historia komendy
18 listopada 1924 roku weszła w życie ustawa z dnia 23 maja 1924 roku o powszechnym obowiązku służby wojskowej[2], a 15 kwietnia 1925 roku rozporządzenie wykonawcze ministra spraw wojskowych do tejże ustawy, wydane 21 marca tego roku wspólnie z ministrami: spraw wewnętrznych, zagranicznych, sprawiedliwości, skarbu, kolei, wyznań religijnych i oświecenia publicznego, rolnictwa i dóbr państwowych oraz przemysłu i handlu[3]. Wydanie obu aktów prawnych wiązało się z przejęciem przez władze cywilne (administracji I instancji) większości zadań związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem poboru[4][5]. Przekazanie większości zadań władzom cywilnym umożliwiło organom służby poborowej zajęcie się wyłącznie racjonalnym rozdziałem rekruta oraz ewidencją i administracją rezerw. Do tych zadań dostosowana została organizacja wewnętrzna powiatowych komend uzupełnień i ich składy osobowe. Poszczególne komendy różniły się między sobą składem osobowym w zależności od wielkości administrowanego terenu[6].
W kwietniu 1925 roku PKU Wilno obejmowała swoją właściwością powiaty: wileńsko-trocki i oszmiański należące do Ziemi Wileńskiej[3].
Zadania i nowa organizacja PKU określone zostały w wydanej 27 maja 1925 roku instrukcji organizacyjnej służby poborowej na stopie pokojowej[4]. W skład PKU Wilno wchodziły trzy referaty: I) referat administracji rezerw, II) referat poborowy i referat inwalidzki[4]. Nowa organizacja i obsada służby poborowej na stopie pokojowej według stanów osobowych L. O. I. Szt. Gen. 3477/Org. 25 została ogłoszona 4 lutego 1926 roku. Z tą chwilą zniesione zostały stanowiska oficerów ewidencyjnych[7][8][9].
12 marca 1926 roku została ogłoszona obsada personalna Przysposobienia Wojskowego, zatwierdzona rozkazem Dep. I L. 6000/26 przez pełniącego obowiązki szefa Sztabu Generalnego gen. dyw. Edmunda Kesslera, w imieniu ministra spraw wojskowych. Zgodnie z nową organizacją pokojową Przysposobienia Wojskowego zostały zlikwidowane stanowiska oficerów instrukcyjnych przy PKU, a w ich miejsce utworzone rozkazem Oddz. I Szt. Gen. L. 7600/Org. 25 stanowiska oficerów przysposobienia wojskowego w pułkach piechoty[10].
Od 1926 roku, obok ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej i rozporządzeń wykonawczych do niej, działalność PKU Wilno normowała „Tymczasowa instrukcja służbowa dla PKU”, wprowadzona do użytku rozkazem MSWojsk. Dep. Piech. L. 100/26 Pob.[11]
Z dniem 1 stycznia 1927 roku została utworzona PKU Wilno Miasto, która administrowała obszarem miasta Wilno, wydzielonym z dotychczasowej PKU Wilno, która otrzymała nazwę „Wilno Powiat”. Siedziba PKU Wilno Powiat pozostała w Wilnie. Okręg administracyjny nadal obejmował powiaty: wileńsko-trocki i oszmiański[12].
W marcu 1930 roku PKU Wilno Powiat nadal podlegała Dowództwu Okręgu Korpusu Nr III i administrowała powiatami: wileńsko-trockim i oszmiańskim[13]. W grudniu tego roku PKU Wilno Powiat posiadała skład osobowy typu I[11].
31 lipca 1931 roku gen. dyw. Kazimierz Fabrycy, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, rozkazem B. Og. Org. 4031 Org. wprowadził zmiany w organizacji służby poborowej na stopie pokojowej. Zmiany te polegały między innymi na zamianie stanowisk oficerów administracji w PKU na stanowiska oficerów broni (piechoty) oraz zmniejszeniu składu osobowego PKU typ I–IV o jednego oficera i zwiększeniu o jednego urzędnika II kategorii. Liczba szeregowych zawodowych i niezawodowych oraz urzędników III kategorii i niższych funkcjonariuszy pozostała bez zmian[14].
1 lipca 1938 roku weszła w życie nowa organizacja służby uzupełnień, zgodnie z którą dotychczasowa PKU Wilno Powiat została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Wilno Powiat przy czym nazwa ta zaczęła obowiązywać 1 września 1938 roku[15], z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku wojskowym[16]. Obok wspomnianej ustawy i rozporządzeń wykonawczych do niej, działalność KRU (…) normowały przepisy służbowe MSWojsk. D.D.O. L. 500/Org. Tjn. Organizacja służby uzupełnień na stopie pokojowej z 13 czerwca 1938 roku. Zgodnie z tymi przepisami komenda rejonu uzupełnień była organem wykonawczym służby uzupełnień[17] .
Komendant rejonu uzupełnień w sprawach dotyczących uzupełnień Sił Zbrojnych i administracji rezerw podlegał bezpośrednio dowódcy Okręgu Korpusu Nr III, który był okręgowym organem kierowniczym służby uzupełnień. Rejon uzupełnień nie uległ zmianie i nadal obejmował powiaty: wileńsko-trocki i oszmiański[1].
Obsada personalna
Poniżej przedstawiono wykaz oficerów zajmujących stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień i komendanta rejonu uzupełnień oraz wykaz osób funkcyjnych (oficerów i urzędników wojskowych) pełniących służbę w PKU Wilno oraz PKU i KRU Wilno Powiata, z uwzględnieniem najważniejszych zmian organizacyjnych przeprowadzonych w 1926 i 1938 roku.
- Komendanci
- ppłk Wiktor Henzl (od I 1920[18])
- ppłk piech. Jan Karol Kopeć (1922[19] – 1923 → komendant PKU Lida)
- tyt. ppłk st. spocz. zatrz. w sł. czyn. Józef Chrystowski (do 31 X 1923[20])
- ppłk piech. Stanisław Metzler (15 IX 1923[21] – 30 IV 1925 → stan spoczynku[22])
- mjr piech. Aleksander Prystor (V 1925 – 31 X 1926 → kierownik Sam. Ref. Pers. GISZ[23])
- mjr piech. Rudolf Antoni Franciszek Vavrouch[a] (XII 1926[27] – 30 VI 1934[28] → stan spoczynku)
- ppłk piech. Stanisław Szyłeyko[b] (VII 1934 – 1939)
- I referent
- kpt. piech. Dominik Tarasiewicz (XII 1922[35])
- ppłk piech. Józef Bronisław Janicki (do VII 1924 → PKU Mołodeczno[36])
- mjr piech. Wacław Kaj (VII[36] – X 1924 → kwatermistrz 41 pp[37])
- mjr piech. Władysław Putrament (X 1924[37] – II 1925[38] → komendant PKU Lida)
- mjr piech. Tadeusz Stożek (od II 1925[38])
- II referent
- kpt. piech. Jan Polkowski (do 1 X 1922[39] → I referent PKU Święciany)
- kpt. piech. Antoni Czyż (od 1 X 1922[39])
- oficer instrukcyjny – por. piech. Edmund Galinat (od XII 1922[40])
- oficer ewidencyjny Oszmiany – wakat
- oficer ewidencyjny Troki – wakat
- oficer ewidencyjny Wilno miasto
- oficer ewidencyjny Wilno powiat – por. piech. Wiktor I Baranowski[c]
- kierownik I referatu administracji rezerw i zastępca komendanta
- mjr piech. Rudolf Antoni Franciszek Vavrouch (II – XII 1926 → komendant PKU)
- mjr adm. (więź.) Maksymilian Ossowski (V 1927[54] – XI 1928[55] → p.o. komendanta PKU Wilno Miasto)
- mjr art. Bolesław Dioniziak (Dyoniziak)[d] (I[58] – VII 1929[59] → dyspozycja dowódcy OK III)
- kpt. piech. Stanisław III Zarębski (był w 1932 – VII 1935[60] → dyspozycja dowódcy OK III)
- kierownik II referatu poborowego
- kpt. piech. Antoni Czyż (II 1926 – II 1927[61] → kierownik II referatu PKU Wilno Miasto)
- por. kanc. Stanisław Chodań (od II 1927[62])
- por. piech. Ignacy Julian Spirydowicz (IX 1930[63] – 1932[64] → kierownik II referatu PKU Wilno Miasto)
- por. kanc. Jan Sopiński[e] (do 1 VIII 1932[68][69] → praktyka u płatnika 6 pp Leg.)
- kpt. piech. Bronisław Węckowicz (1932[70][71] – VII 1935[60] → dyspozycja dowódcy OK III)
- referent
- por. piech. Hipolit Hubar (od II 1926)
- ppor. tab. Tomasz Teofil Łoziński (od II 1927[61])
- referent (etat przejściowy) – por. kanc. Władysław IV Ostrowski (od II 1927[62])
- referent inwalidzki – por. / kpt. kanc. Stanisław II Jastrzębski (II 1926 – II 1927[72] → referent w DOK III)
- kierownik I referatu ewidencji – kpt. adm. (piech.) Antoni Iwaszkiewicz[g]
- kierownik II referatu uzupełnień – kpt. adm. (piech.) Karol II Lewandowski[h] (więzień Obozu NKWD w Griazowcu[79])
Uwagi
- ↑ Mjr piech. Rudolf Antoni Franciszek Vavrouch vel Wawrouch[24] (ur. 19 stycznia 1888). W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. Armii. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1914 roku w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był Batalion Strzelców Polnych Nr 13. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku w korpusie oficerów piechoty[25]. W lutym 1926 roku został przydzielony z 5 pp Leg. do PKU Wilno na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw i zastępcy komendanta[26]. W grudniu tego roku został przesunięty na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta PKU Wilno Powiat.
- ↑ Ppłk piech. Stanisław Szyłeyko vel Szyłejko[29] (ur. 22 kwietnia 1892) był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W kwietniu 1928 roku został przeniesiony z 81 pp do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[30]. W czerwcu 1933 roku został przydzielony do PKU Lida w celu odbycia praktyki w służbie uzupełnień[31]. We wrześniu tego roku został przeniesiony do PKU Wilno Powiat[32]. Po przeniesieniu majora Rudolfa Vavroucha w stan spoczynku (30 czerwca 1934 roku) objął obowiązki komendanta PKU Wilno Powiat.
- ↑ por. piech. Wiktor I Baranowski ur. 6 marca 1894 w Przydrujsku, w rodzinie Ignacego. 2 marca 1936 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia[47]. W 1939 jako oficer stanu spoczynku został zdegradowany za nadużycia i wyłudzenia na stanowisku inspektora Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych[48].
- ↑ Bolesław Dyoniziak (Dioniziak) ur. 4 grudnia 1887 we wsi Dzięcioły Bliższe, w powiecie sokołowskim, w rodzinie Andrzeja. W 1921, w stopniu porucznika, służył w 9 pap. We wrześniu 1926 został przesunięty w 2 pac ze stanowiska kwatermistrza na stanowisko dowódcy I dywizjonu[56]. W kwietniu 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska, przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do PKU na okres czterech miesięcy w celu odbycia praktyki poborowej[57]. W styczniu 1929 został przydzielony do PKU Wilno Powiat na stanowisko kierownika I referatu. W lipcu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III.
- ↑ Kpt. int. Jan Sopiński ur. 9 lipca 1893 roku we Lwowie, w rodzinie Bolesława i Rozalii z Sucharkiewiczów. Z dniem 1 sierpnia 1932 roku został skierowany na czteromiesięczną praktykę u płatnika 6 pp Leg. Po ukończeniu praktyki został przeniesiony do bsilnik. w Modlinie na stanowisko płatnika[65], a z dniem 15 sierpnia 1933 roku przeniesiony do korpusu oficerów intendentów[66]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku. W 1940 roku został zamordowany w Katyniu. Był odznaczony Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi[67].
- ↑ Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[74].
- ↑ Kpt. adm. (piech.) Antoni Iwaszkiewicz (ros. Ивашкевич Антон Константинович) ur. 26 listopada 1895 w Wilnie, w rodzinie Konstantego. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 29 Syberyjskiego Pułku Strzelców. 9 marca 1916 był ranny lub kontuzjowany. W czerwcu 1934 został przeniesiony z 3 pp Leg. do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sambor[75]. Z dniem 1 stycznia 1935 został wyznaczony na stanowisko kierownika II referatu PKU Sambor. Służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do kraju i został zarejestrowany w jednej z rejonowych komend uzupełnień. Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[76], Orderem Świętego Stanisława 3. stopnia z mieczami i wstęgą (14 lutego 1917) oraz Orderem Świętej Anny 4. stopnia z napisem „za odwagę” (9 czerwca 1916).
- ↑ Kpt. adm. (piech.) Karol II Lewandowski ur. 4 listopada 1895 roku. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 marca 1921 roku. W 1932 roku w KOP, a następnie w 6 pp Leg. w Wilnie. Był odznaczony Krzyżem Walecznych z dwoma okuciami[77]. W sierpniu 1941 roku, po uwolnieniu, został członkiem Komisji Poborowej nr 3 w obozie griazowieckim[78].
Przypisy
- ↑ a b Dz.U. z 1939 r. nr 20, poz. 131.
- ↑ Dz.U. z 1924 r. nr 61, poz. 609.
- ↑ a b Dz.U. z 1925 r. nr 37, poz. 252.
- ↑ a b c Jarno 2001 ↓, s. 169.
- ↑ Moczyński 1928 ↓, s. 393, autor użył sformułowania „wszystkie czynności przygotowawcze do poboru, jak również jego przeprowadzenie przeszły do władz administracyjnych”, co nie odpowiadało podziałowi kompetencji władz wojskowych i cywilnych, określonych we wspomnianych aktach prawa.
- ↑ Moczyński 1928 ↓, s. 393–394.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 7-20.
- ↑ Moczyński 1928 ↓, s. 393, wg autora stanowiska oficerów ewidencyjnych, po krótkotrwałym przydzieleniu ich do władz administracyjnych, zostały zniesione w 1925 roku.
- ↑ Jarno 2001 ↓, s. 169, autor także datuje zniesienie stanowisk oficerów ewidencyjnych na rok 1925, co stoi w sprzeczności z ogłoszoną 4 lutego 1926 roku obsadą służby poborowej na stopie pokojowej.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 1-10.
- ↑ a b Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 40 z 23 grudnia 1930 roku, poz. 471.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 2 z 21 stycznia 1927 roku, poz. 15.
- ↑ Dz.U. z 1930 r. nr 31, poz. 270.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 23 z 31 lipca 1931 roku, poz. 290.
- ↑ Jarno 2001 ↓, s. 173.
- ↑ Dz.U. z 1938 r. nr 25, poz. 220.
- ↑ Historia WKU Suwałki ↓.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1920 roku, s. 13.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 14 grudnia 1922 roku, s. 913, pełniący dotychczas obowiązki został zatwierdzony na stanowisku komendanta PKU.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1584.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 11 września 1923 roku, s. 557.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 9 kwietnia 1925 roku, s. 194.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 48 z 3 listopada 1926 roku, s. 393.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 28, sprostowano nazwisko i imiona z Rudolf Wawrouch na Rudolf Antoni Franciszek Vavrouch.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 25.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 2, 10.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 31 grudnia 1926 roku, s. 458.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 144.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 147, minister spraw wojskowych sprostował nazwisko z „Szyłejko” na „Szyłeyko”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 140.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 130.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 207.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1483.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1352.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 14 grudnia 1922 roku, s. 913, pełniący dotychczas obowiązki został zatwierdzony na stanowisku I referenta.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 62 z 3 lipca 1924 roku, s. 368.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 104 z 4 października 1924 roku, s. 573.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 17 lutego 1925 roku, s. 79.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 11 listopada 1922 roku, s. 827.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 52 z 6 grudnia 1922 roku, s. 893.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 14 grudnia 1922 roku, s. 913, pełniący dotychczas obowiązki został zatwierdzony na stanowisku OE Wilno Miasto.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 27 maja 1923 roku, s. 352.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 22 marca 1924 roku, s. 142.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 29 kwietnia 1924 roku, s. 242, oficer 5 psp odkomenderowany do Komendy Obozu Warownego Przemyśl, przydzielony do PKU z równoczesnym przeniesieniem z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów administracji, dział kancelaryjny.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 134 z 24 grudnia 1924 roku, s. 757.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 stycznia 1925 roku, s. 19.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-03-26]..
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 801.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 10-11.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 120, 520, 698, 827, 831.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 526.
- ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 15, 68, 73.
- ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 10, 65, 70.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 131.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 346.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 10 września 1926 roku, s. 297.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 148.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 26.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 187.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 91.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 4 lutego 1927 roku, s. 33.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 4 lutego 1927 roku, s. 35.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 428.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 89.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 15 września 1933 roku, s. 182.
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 585.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. XX.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 428, 436.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. XIII.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 431.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 11 lutego 1927 roku, s. 50.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 860.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. VI.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 155.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 292.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 89, 908.
- ↑ Jaczyński 2012 ↓, s. 51.
- ↑ Griazowiec ↓, s. 19.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933. Warszawa: Przegląd Piechoty, 1933.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwca 1935. Warszawa: Dep. Piech. MSWojsk., 1935.
- Stanisław Jaczyński. Losy oficerów polskich ocalałych z zagłady na Wschodzie po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej, czerwiec-sierpień 1941 roku. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 1 (239), 2012. Warszawa: Wojskowe Biuro Badań Historycznych. ISSN 1640-6281.
- Witold Jarno: Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2001. ISBN 83-88679-10-4.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
- Jarosław Kowalewski: Historia Wojskowej Komendy Uzupełnień w Suwałkach. Wojskowa Komenda Uzupełnień w Suwałkach. [dostęp 2019-05-18].
- Henryk Moczyński: Służba poborowa. W: Dziesięciolecie Odrodzenia Polskiej Siły Zbrojnej 1918–1928. Henryk Stanisław Mościcki (red.) Włodzimierz Dzwonkowski (red.) Tadeusz Bałaban (red.). Warszawa: Tadeusz Złotnicki, 1928, s. 391–394.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Kompletna lista 1673 Polaków i obywateli polskich innych narodowości przebywających w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. s. 22. [dostęp 2019-02-03].
- p
- d
- e