Roman Polko
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 8 listopada 1962 | ||
---|---|---|---|
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1981–2009[1] | ||
Siły zbrojne | |||
Stanowiska | Dowódca JW 4115, 1328, 2305, Zastępca Szefa BBN, p.o. Szefa BBN | ||
Główne wojny i bitwy | UNPROFOR, KFOR, II wojna w Zatoce Perskiej | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
| |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/49/Roman_Polko_2006.jpg/240px-Roman_Polko_2006.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Roman_Polko_-_po%C5%BCegnanie_z_mundurem_02.jpg/240px-Roman_Polko_-_po%C5%BCegnanie_z_mundurem_02.jpg)
Roman Polko (ur. 8 listopada 1962 w Tychach) – generał dywizji Wojska Polskiego, oficer dyplomowany wojsk powietrznodesantowych i sił specjalnych, doktor nauk wojskowych w specjalności kierowanie organizacją.
Życiorys
Wykształcenie
W latach 1981–1985 studiował w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu na kierunku rozpoznawczym, specjalność – działania specjalne (kurs działań specjalnych ukończył w 1985 w Ośrodku Szkolenia Wojsk Lądowych w Elblągu).
Jest również absolwentem Akademii Obrony Narodowej w Warszawie (lata 1994–1996).
W drugiej połowie lat 90. XX w. przeszedł specjalistyczne szkolenia w 75 pułku rangersów Armii Stanów Zjednoczonych w Fort Benning.
W 2002 odbył Wyższy Międzynarodowy Kurs Zarządzania Zasobami Obronnymi (ang. Senior Defense Management International Course) w Ośrodku Podyplomowym Marynarki Wojennej w Monterey (Stany Zjednoczone), natomiast w 2003 ukończył Podyplomowe Studia Strategiczno-Obronne w Akademii Obrony Narodowej.
28 kwietnia 2008 uzyskał stopień naukowy doktora nauk wojskowych w specjalności Kierowanie organizacją (tytuł rozprawy doktorskiej: Zarządzanie i dowodzenie wojskową formacją specjalną GROM). Jest instruktorem spadochronowym, strzeleckim i narciarskim.
Służba wojskowa
W 1981 rozpoczął służbę w Siłach Zbrojnych PRL. Podczas służby wojskowej dowodził jednostkami wojskowymi: 6. Batalionem Desantowo-Szturmowym, 18. Bielskim Batalionem Desantowo-Szturmowym i Grupą Reagowania Operacyjno-Manewrowego GROM.
Na pierwsze stanowisko służbowe skierowano go do 1. Batalionu Szturmowego w Dziwnowie. Po zmianie lokalizacji JW 4101 służył w Lublińcu. Z czasem JW 4101 zmieniła nazwę na 1. pułk specjalny komandosów. W tym okresie dowodził grupą, plutonem i kompanią specjalną, a także brał udział w misji pokojowej na terenie byłej Jugosławii (kwiecień 1992 – grudzień 1993) (UNPROFOR).
W 1996 został starszym oficerem operacyjnym w sztabie 6. Brygady Desantowo-Szturmowej im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego w Krakowie, a od 1998 był dowódcą 6. Batalionu Desantowo-Szturmowego im. gen. dyw. Edwina Rozłubirskiego w Niepołomicach (obecnie jednostka garnizonu Gliwice). W latach 1999–2000 dowodził 18. Bielskim Batalionem Desantowo-Szturmowym im. kpt. Ignacego Gazurka podczas operacji w Kosowie (KFOR).
Od 2000 do 2004 pełnił funkcję Dowódcy Wojskowej Formacji Specjalnej GROM w Warszawie. Po konflikcie z kierownictwem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego odszedł do rezerwy na własną prośbę.
Kiedy był dowódcą GROM, zrealizował misję na pograniczu kosowsko-macedońskim, rozpoczął działania w Afganistanie, a w marcu 2003 wziął udział w II wojnie w Zatoce Perskiej i rozpoczął służbę na misji stabilizacyjnej w Iraku.
Na początku 2006 został przywrócony do służby czynnej i ponownie wyznaczony dowódcą Wojskowej Formacji Specjalnej GROM. Decyzją Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej 7 września 2006 zastąpił adm. floty Ryszarda Łukasika na stanowisku zastępcy szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
Od 8 sierpnia 2007 do 19 listopada 2007 p.o. Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
29 stycznia 2009 roku generał dywizji Roman Polko zakończył zawodową służbę wojskową i odszedł do rezerwy[1].
Służba państwowa
W 2005 roku był doradcą ds. bezpieczeństwa Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawa Lecha Kaczyńskiego. Poparł kandydaturę Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich w 2005 i został członkiem jego Komitetu Honorowego. Po zwycięstwie Prawa i Sprawiedliwości w wyborach parlamentarnych w 2005 roku, objął posadę doradcy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Ludwika Dorna ds. zwalczania terroryzmu. 15 kwietnia 2011 powołany przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego do zespołu zajmującego się Strategicznym Przeglądem Bezpieczeństwa Narodowego[2].
7 września 2006 został Zastępcą Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, a od 8 sierpnia 2007 do 19 listopada 2007 p.o. Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego. 25 lipca 2008 podał się do dymisji ze stanowiska Zastępcy Szefa BBN. Dymisja została przyjęta[3].
15 grudnia 2021 został powołany przez Prezydenta RP do Rady ds. Bezpieczeństwa i Obronności[4].
Inna działalność
W roku 2004 prowadził program Fear Factor – Nieustraszeni nadawany przez telewizję Polsat. W roku 2008 był uczestnikiem jednego z odcinków programu Fort Boyard emitowanego w TVP2.
Jest członkiem Rady Patronackiej Instytutu Jagiellońskiego[5].
Od 2009 do 2013 był członkiem rady Fundacji Byłych Żołnierzy i Funkcjonariuszy Sił Specjalnych „Szturman”[6].
W 2011 podłożył głos pod głównego Bohatera w Polskiej Wersji gry SOCOM: Polskie Siły Specjalne.
Publikacje
W 2005 została wydana książka pt. „Gromowładny”, będąca wywiadem-rzeką Magdaleny Łukaszewicz z Romanem Polko. W 2008 ukazała się jego publikacja – koncepcja systemu zwalczania terroryzmu „GROM w działaniach przeciwterrorystycznych”[7] i napisana wspólnie z żoną książka – poradnik pt. „Armia. Instrukcja obsługi”[8]. W styczniu 2012 roku ukazała się jego kolejna publikacja napisana wspólnie z żoną Pauliną Polko pt. „RozGROMić konkurencję”[9], a w 2014 roku kontynuacja – „Szefologika, czyli logika szefowania”[10]. W 2018 Paulina i Roman Polko wydali książkę „Bezpiecznie już było. Jak żyć w świecie sieci, terrorystów i ciągłej niepewności”[11], a w 2024 roku "Rozgromić kryzys. Jak żyć w świecie doświadczonym przez pandemię, kryzys i wojnę"[12].
Awanse
- podpułkownik – 1999
- generał brygady – 2006[13]
- generał dywizji – 2007[14]
Odznaczenia
- Srebrny Krzyż Zasługi – 2002[15]
- Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
- Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju"
- Army Commendation Medal – Stany Zjednoczone
- Medal ONZ za misję UNPROFOR – z cyfrą 3 (za odsłużenie trzech 6-miesięcznych zmian)
- Medal NATO za misję KFOR – z cyfrą 2 (za odsłużenie dwóch zmian)
- Order Świętego Maurycego – The Order of Saint Maurice, Peregrinus no P00011 nadany na wniosek żołnierzy 10th SFG przez US National Infantry Association[16]
- Złota Odznaka GROM[17] – przyznana 15.05.2001r., odebrana 12.05.2010 r.[18][19][20] (patrz: dyskusja)
- Krzyż Komandorski Orderu św. Brygidy z Gwiazdą
- Odznaka Instruktora Spadochronowego Klasy Mistrzowskiej
- Wojskowa Odznaka Sprawności Fizycznej I stopnia
- Odznaka pamiątkowa i medal 62 kompanii specjalnej COMMANDO
- Odznaka Ranger (amerykańska)
- Odznaka Pathfinder (amerykańska)
- Odznaka Airborne (amerykańska)
- Odznaka absolwenta Akademii Obrony Narodowej
- Odznaka pamiątkowa 6 Brygady Desantowo-Szturmowej
- Honorowa Odznaka 1 Dywizjonu Lotniczego
- Odznaka Pułkowa 1 Pułku Specjalnego Komandosów
- Buzdygan – nagroda czasopisma Polska Zbrojna dla wyróżniających się osobowości Wojska Polskiego
- Znak FILIPIDES w kategorii HONOROWY ZAWODNIK przyznany przez serwis "Maratony Polskie"[21]
Przypisy
- ↑ a b Pożegnanie z mundurem
- ↑ I konferencja plenarna Strategicznego Przeglądu Bezpieczeństwa Narodowego - Wydarzenia - Biuro Bezpieczeństwa Narodowego [online], www.bbn.gov.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
- ↑ Biuro Bezpieczeństwa Narodowego [online], www.bbn.gov.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
- ↑ Rada ds. Bezpieczeństwa i Obronności rozpoczęła prace [online], Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, 15 grudnia 2021 [dostęp 2021-12-16] (pol.).
- ↑ Rada Patronacka. jagiellonski.pl. [dostęp 2014-05-04].
- ↑ Fundacja Byłych Żołnierzy i Funkcjonariuszy Sił Specjalnych „Szturman”. imsig.pl. [dostęp 2014-05-04].
- ↑ GROM w działaniach przeciwterrorystycznych - Tom 6 - Biuro Bezpieczeństwa Narodowego [online], bbn.gov.pl [dostęp 2024-04-25] (pol.).
- ↑ [1]
- ↑ RozGROMić konkurencję. Sprawdzone w boju strategie dowodzenia, motywowania i zwyciężania Książka, kurs - Paulina Polko, Roman Polko - Księgarnia ekonomiczna Onepress.pl, książ... [online], onepress.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
- ↑ Szefologika, czyli logika szefowania Paulina Polko, Roman Polko. Książka, ebook - Księgarnia ekonomiczna Onepress.pl [online], pl/ksiazki/szefologika-czyli-logika-szefowania-paulina-polko-roman-polko,szelog.htm [dostęp 2024-04-25] (pol.).
- ↑ HelionH. SA HelionH., Bezpiecznie już było. Jak żyć w świecie sieci, terrorystów i ciągłej niepewności, ISBN 978-83-283-3630-8 [dostęp 2020-08-21] (pol.).
- ↑ HelionH. SA HelionH., RozGROMić kryzys. Jak żyć w świecie doświadczonym przez pandemię, kryzys i wojnę, ISBN 978-83-283-7241-2 [dostęp 2024-06-15] (pol.).
- ↑ M.P. z 2006 r. nr 30, poz. 322
- ↑ M.P. z 2007 r. nr 59, poz. 667
- ↑ M.P. z 2003 r. nr 3, poz. 20 – pkt 20.
- ↑ Odznaczeni Order of Saint Maurice. [dostęp 2010-06-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-02-19)].
- ↑ Roman Polko. [dostęp 2010-02-25].
- ↑ Komunikat JW GROM. [dostęp 2010-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-27)].
- ↑ Informacja prasowa
- ↑ Artykuł w dzienniku Zachodnim
- ↑ maratonypolskie.pl
Bibliografia
- Biogram na stronie poświęconej Wojskowej Formacji Specjalnej GROM. grom.mil.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-15)].
- Krzysztof Komorowski (red.): Kronika Wojska Polskiego 2007. Warszawa: Fundacja Polonia Militaris, 2008, s. 169. ISSN 1734-2317.
Linki zewnętrzne
- Polska okupuje Afganistan i wcale nie pomaga ludziom – wywiad z Romanem Polko
- p
- d
- e
Struktura |
|
---|---|
Szkoły Wojsk Lądowych | |
Pozostałe |
- p
- d
- e
|
kursywą – pełniący obowiązki Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego