Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1974
| |||
Dyscyplina | Ice speedway | ||
---|---|---|---|
Organizator | |||
Szczegóły turnieju | |||
Zamknięcie (finał) | 5 marca 1974 | ||
Liczba zawodników | 16 (18) | ||
![]() | Milan Špinka | ||
![]() | |||
![]() | Gabdrachman Kadyrow |
Indywidualne Mistrzostwa Świata w ice speedwayu 1974 – cykl zawodów motocyklowych na lodzie, mający na celu wyłonienie medalistów indywidualnych mistrzostw świata w sezonie 1974. Tytuł wywalczył Milan Špinka ze Czechosłowacji.
Historia i zasady
Po raz ostatni rozegrano finał w formie turnieju jednodniowego. Zawody które odbyły się w szwedzkim Nässjö poprzedziły 3 rundy kwalifikacyjne rozegrane w holenderskim Assen radzieckiej Ufie i zachodnioniemieckim Inzell, awans do finału uzyskało po 5 najlepszych zawodników, jednak nie więcej niż 3 z jednego państwa w poszczególnej rundzie[1].
- Runda kwalifikacyjna w Assen (2 - 3 lutego)
W zawodach rozegranych na sztucznie mrożonym torze łyżwiarskim IJsstadion Drenthe najlepszym okazał się reprezentant ZSRR Boris Samorodow, który uzyskał 27 punktów. Był to dla niego pierwszy występ w sezonie po odniesionej na grudniowym zgrupowaniu kontuzji. Drugi stopień podium zajął jego rodak Władimir Koczetow, trzecie miejsce zajął zawodnik z Czechosłowacji, Stanislav Kubíček. Drugi dzień zawodów obserwowało 18 000 widzów[2].
- Runda kwalifikacyjna w Ufie (16 - 17 lutego)
Zawody w Ufie wygrał Gabdrachman Kadyrow, przed Szwedem Hansem Johanssonem i kolejnym reprezentantem Związku Radzieckiego, Anatolijem Suchowem. Nieobecnych zawodników angielskich zastąpili rezerwowi Aleksandr Iwczenko i Jurij Dubinin.
- Runda kwalifikacyjna w Inzell (2 - 3 marca)
Całe podium zawodów na Eisstadion Inzell(inne języki) zajęli reprezentanci Związku Radzieckiego, wygrał Siergiej Tarabańko, przed Władimirem Cybrowem i Władimirem Czapało.
Finał (10 marca)
Zawody rozgrane na Nässjö Motorstadion przyciągnęły na trybuny 5 000 widzów. Przygotowany tor był kombinowany, jego łuki były sztucznie mrożone, proste na naturalnym lodzie. W miejscach styku obu nawierzchni utworzyły się progi, które były przyczyną kilku upadków, m.in. Borisa Samorodowa. W słonecznej pogodzie finał rozpoczął się po godzinie 13. Już w pierwszej serii startów Špinka pokonał trzech rywali z ZSRR, Suchowa, Cybrowa i Koczetowa, w drugiej i trzeciej rozprawił się z Kadyrowem i Tarabańko. Po czterech seriach jako jedyny miał na swoim koncie komplet 12 punktów, podczas gdy Cybrow miał ich 11, a Kadyrow i Tarabańko po 10. W ostatniej serii startów, w biegu 18. Cybrow wygrał prowadząc od startu do mety, w kolejnej odsłonie Kadryrow zapewnił sobie zwycięstwo nad Tarabańko, który zanotował upadek. W 20. biegu z udziałem wszyscy zawodnicy weszli w pierwszy łuk jednocześnie, jednak Špinka wyszedł na prowadzenie, będąc kryty przed Bo Kindgrenem przez swojego rodaka, Aleša Drymla. Mimo iż Kindgren przedostał się na drugą pozycję nie był w stanie zagrozić Špince, który wygrał piąty z kolei bieg i z kompletem punktów został mistrzem świata[3].
Terminarz
Etap | Data | Stadion | Miasto | Zwycięzca |
---|---|---|---|---|
Runda kwalifikacyjna nr 1 | 2 - 3 lutego | IJsstadion Drenthe | ![]() | ![]() |
Runda kwalifikacyjna nr 2 | 16 - 17 lutego | Stroitiel | ![]() | ![]() |
Runda kwalifikacyjna nr 3 | 2 - 3 marca | Eisstadion | ![]() | ![]() |
Finał | 10 marca | Motorstadion | ![]() | ![]() |
Wyniki eliminacji
Runda kwalifikacyjna – Assen
Poz | Zawodnik | Punkty |
---|---|---|
1 | ![]() | 27 |
2 | ![]() | 25 |
3 | ![]() | 23 |
4 | ![]() | 21 |
5 | ![]() | 20 |
6 | ![]() | 18 |
7 | ![]() | 17 |
8 | ![]() | 16 |
9 | ![]() | 16 |
10 | ![]() | 14 |
11 | ![]() | 10 |
12 | ![]() | 8 |
13 | ![]() | 7 |
14 | ![]() | 6 |
15 | ![]() | 5 |
16 | ![]() | 4 |
Runda kwalifikacyjna – Ufa
Poz | Zawodnik | Punkty |
---|---|---|
1 | ![]() | 28 |
2 | ![]() | 24½ |
3 | ![]() | 24 |
4 | ![]() | 21 |
5 | ![]() | 19 |
6 | ![]() | 17 |
7 | ![]() | 13 |
8 | ![]() | 13 |
9 | ![]() | 10 |
10 | ![]() | 6 |
11 | ![]() | 5 |
12 | ![]() | 5 |
13 | ![]() | 3 |
14 | ![]() | 2 |
15 | ![]() | ns |
16 | ![]() | ns |
Rez. | ![]() | b.d. |
Rez. | ![]() | b.d. |
Runda kwalifikacyjna – Inzell
Poz | Zawodnik | Punkty |
---|---|---|
1 | ![]() | 29 |
2 | ![]() | 26 |
3 | ![]() | 24 |
4 | ![]() | 22 |
5 | ![]() | 19 |
6 | ![]() | 18 |
7 | ![]() | 15 |
8 | ![]() | 15 |
9 | ![]() | 15 |
10 | ![]() | 15 |
11 | ![]() | 9 |
12 | ![]() | 9 |
13 | ![]() | 8 |
14 | ![]() | 5 |
15 | ![]() | 3 |
16 | ![]() | 1 |
Finał
Zakwalifikowani zawodnicy
Z każdej z rund kwalifikacyjnych awansowało po 5 zawodników, jednak nie więcej niż 2 z danego państwa. Zawodnikiem z dziką kartą organizatora został Hans Decker, rolę rezerwowego pełnił Lars Dahlin.
|
|
|
Poz | Zawodnik | Punkty |
---|---|---|
1 | ![]() | 15 |
2 | ![]() | 14 |
3 | ![]() | 13 |
4 | ![]() | 10 |
5 | ![]() | 10 |
6 | ![]() | 10 |
7 | ![]() | 8 |
8 | ![]() | 8 |
9 | ![]() | 6 |
10 | ![]() | 6 |
11 | ![]() | 5 |
12 | ![]() | 5 |
13 | ![]() | 4 |
14 | ![]() | 3 |
15 | ![]() | 3 |
16 | ![]() | 0 |
Rez. | ![]() | 0 |
Przypisy
- p
- d
- e