SAR-3000
![]() „Pasat” | |||
Bandera |
| ||
---|---|---|---|
Operator | |||
Dane podstawowe | |||
Typ | statek ratowniczy | ||
Materiał | aluminium, stal | ||
Historia | |||
Stocznia | Stocznia Marynarki Wojennej, Remontowa Shipbuilding | ||
Data budowy | 2010-2011 | ||
Data oddania do eksploatacji | 2011-2012 | ||
Dane techniczne | |||
Liczebność załogi | 6 | ||
Liczba pasażerów | do 150 rozbitków | ||
Długość całkowita (L) | 36,90 m | ||
Szerokość (B) | 8,42 m | ||
Zanurzenie (D) | 2,50 m | ||
Pojemność brutto | 276 GT | ||
Napęd mechaniczny | |||
Silnik | 2 × MTU 16V 2000 M72, | ||
Moc silnika | 2 × 1440 kW, | ||
Liczba śrub napędowych | 3 | ||
Prędkość maks. | 24 w. | ||
|
Statki ratownicze typu SAR-3000 – seria trzech polskich statków ratowniczych, wchodzących do służby w Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa w latach 2011-2012.
Historia
Statki typu SAR-3000 zostały zamówione w ramach programu rozwoju służb ratownictwa morskiego na lata 2007–2010[1]. Stanowią większy typ statku ratowniczego Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, uzupełniający szybkie łodzie typu SAR-1500, i są w tym zakresie następcami kutrów ratowniczych typu R-27[2]. Projekt techniczny, wzorowany na jednostkach niemieckich tej klasy, opracowało biuro Naval Engineering & Design (późniejsze Remontowa Marine Design & Consulting)[1]. Po raz pierwszy po dłuższej przerwie w praktyce polskiego przemysłu okrętowego projekt, dokumentację wykonawczą i budowę zrealizowały tylko polskie przedsiębiorstwa[2].
29 grudnia 2006 roku podpisano umowę na budowę dwóch jednostek w Stoczni Marynarki Wojennej (SMW) w Gdyni[1]. Stępkę pod budowę prototypu położono 28 września 2007 roku. Podwykonawcą w zakresie konstrukcji aluminiowej była firma Alumare ze Świnoujścia. Przewidywano oddanie statków do 2008 i 2009 roku, lecz terminy uległy opóźnieniu, między innymi z powodu problemów finansowych SMW[1]. 17 listopada 2009 roku zlecono budowę trzeciej jednostki Stoczni Północnej w Gdańsku (od 2011 roku: Remontowa Shipbuilding), którą sfinansowano w większości ze środków Unii Europejskiej (33 mln zł na ogólny koszt prawie 39 mln zł)[1].
Statki
Nazwa | Stocznia | Położenie stępki | Wodowanie | Odbiór | Baza[4] |
---|---|---|---|---|---|
Orkan | Stocznia Marynarki Wojennej | 28. 09. 2007 | 11. 06. 2010 | 15. 03. 2011 | Ustka |
Pasat | Stocznia Marynarki Wojennej | 28. 12. 2007 | 6. 09. 2010 | 30. 06. 2011 | Świnoujście |
Sztorm | Remontowa Shipbuilding | 29. 09. 2010 | 30. 09. 2011 | 18. 03. 2012 (plan) | Hel |
Opis
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ea/SAR_Pasat_%285%29.jpg/240px-SAR_Pasat_%285%29.jpg)
Statki charakteryzują się kadłubem z podwyższonym pokładem dziobowym, zapewniającym większą dzielność morską, i obniżonym pokładem głównym na rufie, ułatwiającym podnoszenie rozbitków oraz służącym do przenoszenia łodzi[1]. Kadłub ma wzmocnienia i zwiększoną grubość poszycia w części dziobowej, umożliwiające żeglugę w pokruszonym lodzie[1]. Przy zamkniętych włazach, statek może powrócić do normalnego położenia i kontynuować działania po wywróceniu dnem do góry[2]. Statki są klasyfikowane przez Polski Rejestr Statków i mają klasę *KM Rescue Vessel II AUT NAV 1[2]. Konstrukcję kadłuba i nadbudówki wykonano ze stopów aluminium[2]. Nadbudówka jest dwukondygnacyjna, z obszernym mostkiem zintegrowanym, zapewniającym obserwację okrężną[1]. Pośrodku mostka ma stanowisko koordynator akcji ratowniczej, który odciąża dowódcę jednostki w zakresie dowodzenia akcją[5]. Na dachu nadbudówki znajduje się odkryty pokład namiarowy z zapasowym stanowiskiem kierowania[5]. Na statku znajduje się pomieszczenie pomocy medycznej[5]. Na rufie znajduje się slip dla łodzi, zamykany podnoszoną furtą w pawęży, a nad nim rama do prowadzenia holu[5].
Siłownię tworzą trzy silniki wysokoprężne, napędzające trzy śruby. Dwa silniki MTU 16V 2000 M72 o mocy po 1440 kW są marszowe, a centralny MTU 12V 4000 M90 o mocy 2040 kW zapewnia moc szczytową[1]. Silniki umieszczone są w dwóch przedziałach: centralny bliżej dziobu, a zewnętrzne za nim[5]. Zewnętrzne śruby są nastawne, a środkowa ma stały skok[1]. Siłownia jest bezobsługowa, sterowana z mostka[5]. Przy użyciu wszystkich silników statek osiąga prędkość maksymalną 24 węzły[5]. Prędkość krążownicza wynosi 15 węzłów[1]. Jednostki mają dwa stery płytowe z maszynami sterowymi produkcji Hydrosteru z Gdańska, oraz dziobowy ster strumieniowy Schottel[5]. Energię elektryczną zapewniają dwa agregaty prądu przemiennego Volvo Penta D9MG/HCM 434C o mocy po 160 kW[2].
Wyposażenie nawigacyjne obejmuje dwa radary i mapę elektroniczną Furno[5]. Poszukiwanie rozbitków ułatwia głowica optroniczna SeaFLIR z kamerami podczerwieni i dzienną i dalmierzem laserowym, trzy reflektory Francis Searchlights i system nasłuchu z czterema mikrofonami kierunkowymi[5]. Do podnoszenia rozbitków służą dwie automatyczne burtowe siatki ratownicze Janson Cradle podnoszone przez żuraw hydrauliczny Plfinger Systems PK6500M[6]. Na rufie znajduje się wodowana za pomocą slipu łódź typu Maritime Partner Weedo 600 FRB, napędzana pędnikiem strugowodnym i zabierająca do 15 osób[3]. Maksymalnie statek może zabrać 150 rozbitków[3]. Wyposażony jest również w armatkę wodną FJM-MAN i generator piany gaśniczej firmy Skum[3]. Posiada także wciągarkę holowniczą o uciągu na palu 27 ton, pozwalającą na holowanie jednostek o długości 25 metrów (w rzeczywistości również większych)[3]. Autonomiczność wynosi 5 dób[2].
Służba
Pierwsze dwa statki weszły do służby w 2011 roku. „Orkan” bazuje w Ustce, gdzie zastąpił starszy i mniejszy kuter „Powiew” typu R-17 (do 1995 roku służył tam „Huragan” typu R-27)[4]. „Pasat” natomiast bazuje w Świnoujściu, gdzie zastąpił kuter „Cyklon” typu SAR-1500 (do 1999 roku służył tam „Sztorm-2” typu R-27)[4]. „Sztorm” został oddany do służby w 2012 roku, zastępując w porcie Hel starszy „Sztorm-2” typu R-27[4].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k Grotnik 2011 ↓, s. 16-17.
- ↑ a b c d e f g Miegoń 2011 ↓, s. 22-23.
- ↑ a b c d e Grotnik 2011 ↓, s. 19.
- ↑ a b c d Robert Rochowicz. Statki ratownicze typów R-17 i R-27. „Morze”. 7/2017. III (22), s. 79, lipiec 2017. ISSN 2543-5469.
- ↑ a b c d e f g h i j Grotnik 2011 ↓, s. 18.
- ↑ Grotnik 2011 ↓, s. 18-19.