Piotr Naimski
![]() Piotr Naimski (2021) | |||
Data i miejsce urodzenia | 2 lutego 1951 | ||
---|---|---|---|
Zawód, zajęcie | polityk, biochemik, nauczyciel akademicki | ||
Alma Mater | Uniwersytet Warszawski | ||
Stanowisko | wiceminister gospodarki (2005–2007), poseł na Sejm VII i VIII kadencji (2011–2019), sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (2015–2022) | ||
Partia | |||
Małżeństwo | |||
![]() | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() | |||
| |||
| |||
Strona internetowa |
Piotr Aleksander Naimski (ur. 2 lutego 1951 w Warszawie) – polski polityk, biochemik, nauczyciel akademicki, działacz opozycji w okresie PRL, publicysta. W latach 2005–2007 wiceminister gospodarki, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, w latach 2015–2022 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnik rządu do spraw strategicznej infrastruktury energetycznej. Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys
Wykształcenie i praca naukowa
W 1968 ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie, następnie studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych. W latach 1976–1980 pracował w Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk. Od 1981 do 1984 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie był pracownikiem naukowym New York University School of Medicine. W latach 1984–1989 zajmował się zastosowaniami metod biochemicznych w diagnostyce medycznej. Od 1996 do 2009 zajmował stanowisko adiunkta w Wyższej Szkole Biznesu – National-Louis University w Nowym Sączu. Był prodziekanem i dziekanem Wydziału Studiów Politycznych na tej uczelni i kierownikiem programu magisterskiego Stosunki Międzynarodowe i Dyplomacja.
Działalność w okresie PRL
Od 1964 był harcerzem 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”. Uzyskał stopień instruktorski podharcmistrza[1].
W 1975 był uczestnikiem protestów przeciwko zmianom w konstytucji[2]. Po wydarzeniach czerwcowych z 1976 brał udział w organizowaniu pomocy dla represjonowanych robotników Radomia i Ursusa. Należał do założycieli Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. Blisko współpracował z Antonim Macierewiczem (współdziałali m.in. w „Czarnej Jedynce” oraz w tzw. Gromadzie Włóczęgów, a także w redakcji drugoobiegowego miesięcznika „Głos”). W latach 1980–1981 zasiadał w radzie programowej Ośrodka Badań Społecznych Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”.
W 1981 wyjechał na stypendium naukowe do Nowego Jorku, był współorganizatorem Komitetu Pomocy „Solidarności” w Nowym Jorku. Po powrocie do Warszawy w lipcu 1984 wrócił do redakcji pism „Głos” i „Wiadomości” (wcześniej wydawanych pod nazwą „Wiadomości Dnia”).
Działalność w III RP
Pełnił funkcję dyrektora Wydawnictwa „Głos” (1989–1992). Po powołaniu Antoniego Macierewicza na stanowisko ministra spraw wewnętrznych rozpoczął pracę w tym resorcie, od 8 stycznia do 1 lutego 1992 był podsekretarzem stanu MSW, a od 1 lutego do 5 czerwca 1992 szefem Urzędu Ochrony Państwa. Odszedł ze stanowiska po dymisji rządu Jana Olszewskiego.
W latach 1992–1996 był prezesem Klubu Atlantyckiego. Od 1999 do 2001 pełnił funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa w gabinecie politycznym premiera Jerzego Buzka.
Działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym, Ruchu Odbudowy Polski i Ruchu Katolicko-Narodowym. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy ROP w województwie krakowskim, otrzymując 10 694 głosy[3].
Od listopada 2005 do listopada 2007 był sekretarzem stanu w Ministerstwie Gospodarki odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dostaw surowców energetycznych do Polski. W 2008 został doradcą szefa BBN i członkiem Zespołu ds. Bezpieczeństwa Energetycznego w Kancelarii Prezydenta RP. Po śmierci Lecha Kaczyńskiego zrezygnował z tych funkcji. Później został doradcą w konserwatywnym think tanku New Direction utworzonym w Brukseli przez grupę Europejskich Konserwatystów i Reformatorów.
W wyborach parlamentarnych w 2011 był bezpartyjnym kandydatem do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nowosądeckim. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 5388 głosów[4]. W grudniu 2013 wstąpił do PiS[5]. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (dostał 20 408 głosów)[6]. 23 grudnia 2015 powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika rządu do spraw strategicznej infrastruktury energetycznej[7]. W wyborach w 2019 nie został ponownie wybrany do Sejmu, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu warszawskim[8]. 20 lipca 2022 został odwołany ze stanowisk rządowych[9].
W 2021 wszedł w skład rady Fundacji Archiwum Jana Olszewskiego[10].
Życie prywatne
Pochodzi z rodziny frankistów ochrzczonej w katedrze lwowskiej w 1759, co przedstawił w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej” przed wyborami parlamentarnymi w 1997[11].
Żonaty z Małgorzatą Naimską[12], ma czworo dzieci.
Odznaczenia i wyróżnienia
- Order Orła Białego (2022, nadany przez prezydenta RP Andrzeja Dudę)[13][14]
- Krzyż Wolności i Solidarności (2017)[15][16]
- Odznaka Honorowa imienia gen. Stefana Roweckiego „Grota” (2011)
- Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi (2016)[17]
- Krzyż Oficerski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” (2019)[18]
- Człowiek Roku 2021 „Gazety Polskiej”[19]
Wyniki wyborcze
Wybory | Komitet wyborczy | Organ | Okręg | Wynik | |
---|---|---|---|---|---|
1997 | Ruch Odbudowy Polski | Sejm III kadencji | nr 21 | 10 694 (2,20%)![]() | |
2011 | Prawo i Sprawiedliwość | Sejm VII kadencji | nr 14 | 5388 (1,93%)![]() | |
2015 | Prawo i Sprawiedliwość | Sejm VIII kadencji | nr 14 | 20 408 (6,57%)![]() | |
2019 | Prawo i Sprawiedliwość | Sejm IX kadencji | nr 19 | 5900 (0,43%)![]() |
Przypisy
- ↑ Jacek Żakowski. Z powodu zmian organizacyjnych…. „Tygodnik Solidarność”. Nr 5, s. 12, 1 maja 1981. Warszawa: Krajowa Komisja Porozumiewawcza NSZZ „Solidarność”. ISSN 0208-8045. [dostęp 2024-04-28].
- ↑ Kryptonim „Gracze”. Służba Bezpieczeństwa wobec Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR” 1976–1981. Łukasz Kamiński, Grzegorz Waligóra (wybór, wstęp i opracowanie). Warszawa: IPN, 2010, s. 61. ISBN 978-83-7629-095-9.
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 1997. [dostęp 2023-01-06].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2023-01-06].
- ↑ Naimski zrobi porządek w sądeckim PiS? Poseł: nic o tym nie wiem. sadeczanin.info, 21 grudnia 2013. [dostęp 2015-11-25].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2023-01-06].
- ↑ Piotr Naimski. kprm.gov.pl. [dostęp 2015-12-23].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2023-01-06].
- ↑ Piotr Naimski odwołany. „Powiedziano mi, że nie nadaję się do współpracy i wszystko blokuję”. tvn24.pl, 20 lipca 2022. [dostęp 2022-07-20].
- ↑ Fundacja Archiwum Jana Olszewskiego. rejestr.io. [dostęp 2022-12-02].
- ↑ Nowa twarz Platformy. interia.pl, 10 lutego 2008. [dostęp 2015-06-02].
- ↑ Dokumenty Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. Andrzej Jastrzębski (opracowanie). Warszawa-Londyn: Wydawnictwo Naukowe PWN, „Aneks”, 1994, s. 147, 166. ISBN 83-01-11201-8. [dostęp 2022-07-01].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 września 2022 r. nr rej. 403/2022 o nadaniu orderów (M.P. z 2022 r. poz. 1149).
- ↑ Ordery Orła Białego w 46. rocznicę powstania Komitetu Obrony Robotników. prezydent.pl, 23 września 2022. [dostęp 2022-09-23].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2017 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2018 r. poz. 87).
- ↑ Uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych. ipn.gov.pl, 13 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-13].
- ↑ Minister Naimski odznaczony przez króla Norwegii. energetyka.defence24.pl, 23 maja 2016. [dostęp 2016-05-25].
- ↑ Valstybės apdovanojimai – už nuopelnus Lietuvai. lrp.lt, 6 lipca 2019. [dostęp 2019-07-07]. (lit.).
- ↑ Piotr Naimski – Laureat „Gazety Polskiej” za rok 2021. gazetapolska.pl, 2022. [dostęp 2022-04-08].
Bibliografia
- Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2015-06-02].
- p
- d
- e
UOP |
|
---|---|
WSI |
|
ABW | |
AW |
|
SWW |
|
SKW |
|
CBA |
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 29801