7 Kołobrzeski Pułk Piechoty
![]() | Ten artykuł dotyczy 7 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 7 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 7. |
![]() | |
Historia | |
Państwo |
|
---|---|
Sformowanie | 1944 |
Rozformowanie | 1962 |
Nazwa wyróżniająca | Kołobrzeski[1] |
Tradycje | |
Kontynuacja | |
Dowódcy | |
Pierwszy | kpt. Włodzimierz Piotrowski |
Organizacja | |
Numer | |
Dyslokacja | Lublin[4] |
Rodzaj wojsk | Piechota |
Podległość | 3 Pomorska Dywizja Piechoty[4] |
Odznaczenia | |
![]() |
7 Kołobrzeski Pułk Piechoty (7 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.
Sformowany w Sielcach na podstawie rozkazu nr 95 dowódcy 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR z 27 grudnia 1943 w oparciu o sowiecki etat pułku strzeleckiego nr 04/501. Wchodził w skład 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta z 1 Armii WP. Po zakończeniu działań wojennych pułk dyslokowano do m. Majdanek k. Lublina. Jego II batalion piechoty zakwaterowano w Puławach. W 1962 przeformowany został w 7 Kołobrzeski pułk zmechanizowany.
Obsada personalna
Z tym tematem związana jest kategoria: żołnierze 7 Kołobrzeskiego Pułku Piechoty.
- kpt. Włodzimierz Piotrowski (27 XII 1943 – 6 I 1944)
- kpt. Antoni Jabczyński (7 – 17 I 1944)
- mjr Paweł Wierchowodko (18 – 30 I 1944)
- ppłk Stanisław Russijan (31 I 1944 do końca wojny)
- Zastępcy dowódcy do spraw liniowych
- ppłk Adam Eustachiewicz (od 4 X 1945)
- Odznaczeni Srebrnymi Krzyżami Orderu Virtuti Militari[5]
- por. Leon Bodnar
- ppor. Stanisław Burzak
- sierż. Augustyn Drapała
- ppor. Stanisław Duda
- sierż. Bronisław Kaliciński
- por. Sergiusz Kononkow
- szer. Józef Kowalski
- por. Cezary Kozaczyński
- ppor. Stanisław Latak
- ppor. Andrzej Litwa
- chor. Kazimierz Masiowski
- ppor. Piotr Pieńkowski
- sierż. Wolf Połownikow
- kpt. Hipolit Rudy
- ppłk Stanisław Russijan
- plut. Tadeusz Siekieta
- chor. Wiktor Sobolewski
- por. Eryk Suchanek
- kpt. Wilhelm Tupikowski
- ppor. Aleksander Urbanowski
- plut. Zygmunt Zieliński
- chor. Józef Żeromski
Skład etatowy
- 3 bataliony piechoty
- kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
- baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
- plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii
Razem:
żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765).
Sprzęt:
162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm
Marsze i działania bojowe
Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 3 Dywizji Piechoty. Najcięższe walki stoczył na przyczółku warecko–magnuszewskim, następnie walczył w rejonie Pragi. Na Wale Pomorskim przełamywał pozycje ryglowe pod Nadarzycami i Czaplinkiem.
Osobny artykuł: Bitwa o Czaplinek.
W Kołobrzegu zdobył południowo–wschodnią część miasta z kościołem św. Jerzego. Odpierał atak desantu morskiego w rejonie dworca kolejowego. W czasie forsowania Odry walczył pod Gozdowicami i Wriezen. Na terenie Brandenburgii sforsował Kanał Hohenzollernów pod Borgsdorfem, walczył pod Linum i Dechtow[6].
![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() |
![]() | ![]() | ![]() |
Przypisy
- ↑ Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego Nr 078 z 4 maja 1945 i rozkaz ogólny Nr 0188 Dowódcy 1 Armii WP z 6 maja 1945.
- ↑ Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946
- ↑ Spis zespołów archiwalnych Archiwum Wojskowego w Oleśnicy
- ↑ a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 428.
- ↑ Dziuda i Pokrzywa 1976 ↓, s. 491.
- ↑ Komornicki 1965 ↓, s. 179.
Bibliografia
- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945–1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
- Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
- Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939–1945 wybrane miejsca bitew walk i akcji bojowych. Warszawa: MON, 1977.
- Marcin Dziuda, Jan Pokrzywa: Siódmy kołobrzeski. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1976.
- p
- d
- e
Korpusy |
|
---|---|
Dywizje (DP) | |
Brygady | |
Pułki (pp) | |
Bataliony | |
Broń strzelecka |
- Artyleria polska na froncie wschodnim
- Wojsko Polskie w ZSRR
- Polska broń pancerna na froncie wschodnim
- p
- d
- e
Rodowód |
|
---|---|
Instytucje centralne | |
Formacje | |
Struktura organizacyjna | |
Działania wojsk |
|
Stalinizm w wojsku | |
Szkolnictwo wojskowe |
- Agenturalny Wywiad Operacyjny
- Front Polski
- Oddział II SG WP
- oficer polityczny
- Wojskowa Centrala Handlowa
- „Żołnierz Wolności”
- Oznaki rozpoznawcze
- Barwy broni