17 Dywizja Strzelców
![]() | Ten artykuł dotyczy 17 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 17 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 17. |
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Działania zbrojne | |
wojna domowa w Rosji wojna polsko-bolszewicka bitwa pod Szaciłkami (9–22 IV 1920) bitwa pod Murową (19 i 28 V 1920) bitwa pod Mińskiem (9-11 VII 1920) bitwa pod Janowem Podlaskim (VIII 1920) bitwa pod Mielnikiem (1-4 VIII 1920) bitwa pod Berezą (15-16 IX 1920) | |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk | Piechota |
Podległość | 16 Armia |
17 Dywizja Strzelców (17 DS) – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i walki
Sformowana jesienią 1918 z oddziałów 1 litewskiej Dywizja Piechoty i 2 Smoleńskiej DP[1].
Początkowo dywizja wchodziła w skład Armii Zachodniej[a] Frontu Zachodniego, następnie w składzie 16 Armii Nikołaja Sołłohuba. Dowódcą dywizji był między innymi Siergiej Kamieniew.
W kwietniu 1919 liczyła 3 brygady, 7000 bagnetów, 150 szabel i 12 dział. Pod koniec sierpnia 1919 liczyła już zaledwie 4839 bagnetów, 334 szable, 66 km i 30 dział.
16 marca 1920 wzięła udział w silnym koncentrycznym uderzeniu bolszewickim na pozycje Grupy Mozyrskiej gen. Władysława Sikorskiego.
5 kwietnia 1920 dowództwo bolszewickie powierzyło dywizji główną rolę w zajęciu miejscowości: Chutor, Szupejki i Jelany na Podolu, w przecięciu linii kolejowej Kalenkowicze–Szaciłki i w przygotowaniu punktów wyjściowych do uderzenia od północy na Kalenkowicze.
14 maja 1920 wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego przeszły do ofensywy[2]. Wykonująca uderzenie pomocnicze 16 Armia przystąpiła do forsowania Berezyny poniżej Borysowa. Nocą z 18 na 19 maja 17 Dywizja Strzelców z rejonu Bóbr - Klewa sforsowała Berezynę, a jej 49 i 50 Brygada Strzelców rozpoczęła natarcie na Smolewicze[3]. 24 maja 50 Brygada Strzelców, wzmocniona przez pododdziały 62 Brygady Strzelców ze składu 21 Dywizji Strzelców bez powodzenia atakowała Czerniewicze i Osowę.
Osobny artykuł: Bitwa pod Murową.
1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym 9194 żołnierzy z tego piechoty 6534, a kawalerii 406. Na uzbrojeniu posiadała 143 ciężkie karabiny maszynowe i 70 dział[4]. 3 sierpnia 1920 pułki 17 DS wróciły na zachodni brzeg Bugu pod Niemirowem.
Struktura organizacyjna
Skład w sierpniu 1920:
- 49 Brygada Strzelców
- 145 pułk strzelców
- 146 pułk strzelców
- 147 pułk strzelców
- 50 Brygada Strzelców
- 148 pułk strzelców
- 149 pułk strzelców
- 150 pułk strzelców
- 51 Brygada Strzelców
- 151 pułk strzelców
- 152 pułk strzelców
- 153 pułk strzelców
Dowódcy dywizji
- komdyw. Niewieżin – był w sierpniu 1920
Uwagi
- ↑ Zachodnia Armia Radziecka → Litewsko-Białoruska Armia Radziecka → 16 Armia (RFSRR)
Przypisy
- ↑ Odziemkowski 2004 ↓, s. 376.
- ↑ Kowalski 2001 ↓, s. 58.
- ↑ Odziemkowski 2004 ↓, s. 273.
- ↑ Moszczeński 2020 ↓, s. 248.
Bibliografia
- Józef Moszczeński: Rosyjski plan bitwy nad Wisłą w 1920. W: Izabela Borańska-Chmielewska (projekt): Polskie zwycięstwo dla wolności Europy; księga pamiątkowa arma virumque cano; 100-lecie bitwy warszawskiej 1920. Warszawa: Wojskowy Instytut Wydawniczy; Centralna Biblioteka Wojskowa, 2020. ISBN 978-83-955800-5-5.
- Zdzisław, Grzegorz Kowalski: Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 na łamach polskich fachowych periodyków wojskowych z lat 1919-1939. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2001. ISBN 83-7174-856-6.
- Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek: Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1990, seria: Monografie Instytutu Nauk Społecznych.
- Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko – rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.
- p
- d
- e
- Wojsko Polskie w okresie wojny
- Naczelne Dowództwo WP
- p
- d
- e
Dywizje piechoty | |
---|---|
Dywizje kawalerii |
|
Inne |