Zagórscy herbu Ostoja
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/43/POL_COA_Ostoja_%C5%9Bredniowieczna.svg/160px-POL_COA_Ostoja_%C5%9Bredniowieczna.svg.png)
Zagórscy herbu Ostoja, znani również jako Zagurscy, Zagorscy, Zahorscy – polski ród szlachecki, należący do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców)[1], wywodzący się Zagórzyc w gminie Michałowice, w powiecie krakowskim[2][3]. Z tej samej wsi wyszli również Zagórscy herbu Gryf[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/Kazanie_BJ_sygnatura_BJ_St._Dr_copy2.jpg/160px-Kazanie_BJ_sygnatura_BJ_St._Dr_copy2.jpg)
Najstarsze świadectwa źródłowe dotyczące rodu
Poniżej wymienione są ważniejsze świadectwa źródłowe dotyczące Zagórskich herbu Ostoja oraz ich wsi gniazdowej.
- W dokumentach z lat 1387–1401 wzmiankowany był Piotr z Zagórzyc[2].
- W latach 1397–1428 w źródłach odnotowany został Andrzej z Zagórzyc[2].
- W latach 1437–1470 występował Dobral z Zagórzyc, podpisek ziemski krakowski, brat Mikołaja[2].
- W roku 1453 wzmiankowany był Mikołaj z Zagórzyc herbu Ostoja wraz z bratem Maciejem ze Szczodrowic[4].
- Jan Długosz w Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis wymienił Zygmunta Zagórskiego, dziedzica Zagórzyc w parafii Więcławice (ok. 1470 r.)[5].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bd/Wyw%C3%B3d_szlachectwa_Zagorskich_herbu_Ostoja.jpg/160px-Wyw%C3%B3d_szlachectwa_Zagorskich_herbu_Ostoja.jpg)
Majątki ziemskie należące do rodu
Poniżej wymienione są ważniejsze dobra ziemskie należące do Zagórskich herbu Ostoja.
Zagórzyce, Budzisławice (wieś dziś nie istnieje, została wchłonięta przez Zagórzyce)[2][6], Bachotek (Bochotek), Góry[7], Błędów[8], Potutorów, Wołkowce[9], Kołodziejówka, Podborze[10], Czerników Karski, Gniazdowice[11].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/Krakow_sek_8_kol_3_copy.jpg/160px-Krakow_sek_8_kol_3_copy.jpg)
Znani przedstawiciele rodu
- Mikołaj Zagórski (zm. po 1637) – rotmistrz, uczestnik walk w czasie powstania kozackiego Pawluka[1].
- Józef Zagórski (zm. po 1704) – podkomorzy dorpacki, podstoli malborski[13].
- Hiacynt Zagórski (zm. po 1711) – cześnik trembowelski[14].
- Stanisław Zagórski (zm. po 1712) – stolnik smoleński, rotmistrz JKM, ppłk JKM[15].
- Michał Zagórski (zm. po 1720) – stolnik smoleński[15].
- Jan Stanisław Zagórski (zm. 1736) – podstarości i wojski większy krzemieniecki, podstoli wołyński, dziedzic na Potutorowie i Wołkowcach.
- Michał Zagórski (zm. po 1736) – podkomorzy wendeński[13].
- Sebastian Zagórski (ur. 1728) – ksiądz, jezuita, minister i prefekt bursy muzyków, regens konwiktu w Łucku oraz misjonarz w Łyścu[16].
- Kazimierz Ostoja Zagórski (zm. po 1755) – strażnik lidzki[17].
- Kazimierz Zagurski (Zagórski) (zm. po 1757) – strażnik starodubowski[15].
- Antoni Zagórski (zm. 1759) – chorąży owrucki[18].
- Franciszek Zagórski (zm. 1766) – starosta owrucki[18][9].
- Maciej Zagórski (zm. po 1782) – stolnik bełski[19].
- Ludwik Zagórski (zm. przed 1787) – pisarz grodzki owrucki, wojski mniejszy żytomierski, sędzia grodzki owrucki[18].
- Józef Zagórski (zm. po 1792) – podkomorzy łucki, chorąży wołyński, miecznik wołyński, pułkownik pancerny, konsyliarz konfederacji targowickiej.
- Jan Zagórski (zm. po 1795) – podczaszy włodzimierski, sędzia grodzki krzemieniecki, rotmistrz, konsyliarz konfederacji generalnej koronnej.
- Stanisław Zagórski (zm. po 1797) – pisarz grodzki lwowski, podstoli wołyński, sędzia grodzki łucki[9].
- Wojciech Zagórski (zm. po 1801) – chorąży przemyski[20].
- Michał Zagórski (zm. 1807) – generał major wojsk koronnych. Generał w powstaniu kościuszkowskim.
- Michał Zagórski (zm. I. poł. XIX w.) – podsędek ziemski włodzimierski[20].
- Ignacy Zagórski (zm. 1829) – major wojsk pruskich, fundator kościoła w Błędowie[7][21].
- Gabriel Zagórski (zm. 1837) – sędzia ziemski dubieński[20].
- Włodzimierz Zagórski (1834-1902) – pisarz, satyryk, prozaik, publicysta, oficer armii austriackiej[22].
- Jan Zagórski (1842-1909) – powstaniec styczniowy, wywieziony na Syberię. Był ojcem gen. Włodzimierza Zagórskiego.
- Juliusz Ostoja-Zagórski (1878-1919) – major, dowódca 2 Pułku Ułanów Legionów Polskich (1915-1918).
- Włodzimierz Zagórski (1882-1927) – generał brygady, pilot Wojska Polskiego.
- Kazimierz Zagórski (1883-1944) – fotograf i podróżnik.
- Karol Roman Zagórski (1886-1940) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
- Tadeusz Zagórski (1891-1969) – polski sportowiec, działacz sportowy, bankowiec.
- Andrzej Wojciech Zagórski (1926-2007) – historyk, żołnierz Armii Krajowej[23].
- Zbigniew Ostoja-Zagórski (1927-1993) – scenograf związany z Wytwórnią Filmów Fabularnych we Wrocławiu[24].
- Bożena Ostoja-Zagórska Kearns (zm. 2014) – uczestniczka Powstania Warszawskiego, żołnierz AK – zgrupowanie „Radosław” – pułk „Broda 53” – kompania „Lena” („Dysk” – Dywersja i Sabotaż Kobiet)[25].
- Stanisław Andrzej Zagórski (1933-2015) – dziennikarz, redaktor, działacz społeczny[26].
- Włodzimierz Ostoja-Zagórski (1939-2015) – biochemik i biolog molekularny, profesor.
- Janusz Ostoja-Zagórski (ur. 1943) – profesor zwyczajny nauk humanistycznych[27].
- Włodzimierz Zagórski, satyryk, publicysta.
- Mjr Juliusz Ostoja-Zagórski.
- Gen. Włodzimierz Ostoja-Zagórski.
- Kazimierz Zagórski, podróżnik.
- Grobowiec Andrzeja i Barbary Zagórskich na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Zobacz też
- Herb Ostoja
- Ród Ostojów (Mościców)
- Zagórscy
Przypisy
- ↑ a b K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. X, s. 23, t. XI, s. 485.
- ↑ a b c d e f J. Laberschek, K. Tunia, M. Wyżga, Pod Krakowem. Monografia historyczna gminy Michałowice. Tom I. Do schyłku XVIII wieku, Kraków 2014, s. 78.
- ↑ J. Krzepela, Rody ziemiańskie XV i XVI wieku. T. 1. Małopolskie rody ziemiańskie, Kraków 1928, s. 124.
- ↑ B. Ulanowski, Zapiski herbowe krakowskie, Kraków 1885, s. 401.
- ↑ J. Długosz, Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, t. II, Kraków 1864, s. 49.
- ↑ T. Jurek (red.), Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, IH PAN, 2010-2019, Kraków, część I, s. 285–286 (hasło: Budzisławice).
- ↑ a b E. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2000, s. 801.
- ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 247.
- ↑ a b c Urzędnicy wołyńscy XIV-XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2007, s. 185–186.
- ↑ J. S. Dunin Borkowski, Rocznik Szlachty Polskiej, Lwów 1881-1883, t. II, s. 744.
- ↑ E. Sęczys, Szlachta guberni augustowskiej, lubelskiej i radomskiej wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2018, s. 495.
- ↑ Topograficzna Karta Królestwa Polskiego (fragment), zbiory Biblioteki Uniwersyteckiej im. Jerzego Giedroycia w Białymstoku.
- ↑ a b Urzędnicy inflanccy XIV-XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1994, s. 287.
- ↑ Urzędnicy województw ruskiego XIV-XVIII wiek. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), PAN 1987, s. 407.
- ↑ a b c Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom IV. Ziemia smoleńska i województwo smoleńskie, XIV-XVIII wiek, A. Rachuba (red.), Warszawa 2003, s. 408.
- ↑ Nota biograficzna Sebastiana Zagórskiego, [w: L. Grzebień, Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, 1564-1995, Kraków 1996.]
- ↑ Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom I. Województwo wileńskie, XIV-XVIII wiek, A. Rachuba (red.), Warszawa 2004, s. 753.
- ↑ a b c Urzędnicy województw kijowskiego i czernihowskiego, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2002, s. 338–339.
- ↑ Urzędnicy województwa bełskiego i ziemi chełmskiej XIV-XVIII wieku. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1992, s. 277.
- ↑ a b c O. Chorowiec, Herbarz szlachty wołyńskiej, Radom 2012-2018, t. II, s. 547–549.
- ↑ P. Libicki, Dwory i Pałace wiejskie na Mazowszu, Poznań 2013.
- ↑ M. J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego.
- ↑ Nota biograficzna Andrzeja Zagórskiego na stronie Instytutu Pamięci Narodowej.
- ↑ Nota biograficzna Zbigniewa Ostoja-Zagórskiego w Internetowej Bazie Filmu Polskiego.
- ↑ Nota biograficzna Bożeny Ostoja-Zagórskiej Kearns na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego.
- ↑ M. J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego.
- ↑ Nota biograficzna Janusza Ostoja-Zagórskiego na stronie UKW w Bydgoszczy.
Bibliografia
- K. Niesiecki, Herbarz polski (wyd.) J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. X, s. 23, t. XI, s. 485.
- J. Krzepela, Rody ziemiańskie XV i XVI wieku. T. 1. Małopolskie rody ziemiańskie, Kraków 1928, s. 124.
- J. Krzepela, Rody ziem pruskich, cz. I, Kraków 1927, s. 6.
- J. S. Dunin Borkowski, Rocznik Szlachty Polskiej, Lwów 1881-1883, t. I, s. 589; t. II, s. 743–744.
- J. Długosz, Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, t. II, Kraków 1864, s. 49.
- J. Laberschek, K. Tunia, M. Wyżga, Pod Krakowem. Monografia historyczna gminy Michałowice. Tom I. Do schyłku XVIII wieku, Kraków 2014, s. 78.
- T. Jurek (red.), Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, IH PAN, 2010-2019, Kraków, część I, s. 285–286 (hasło: Budzisławice).
- B. Ulanowski, Zapiski herbowe krakowskie, Kraków 1885, s. 401–402.
- E. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2000, s. 801.
- E. Sęczys, Szlachta guberni augustowskiej, lubelskiej i radomskiej wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2018, s. 495.
- Urzędnicy Królestwa Polskiego (1815-1915). Materiały do biogramów, A. Kulecka (red.), Warszawa 2017, s. 3383–3386.
- Urzędnicy wielkopolscy XIV-XVIII wieku. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), PAN 1987, s. 236.
- Urzędnicy kujawscy i dobrzyńscy XIV-XVIII wieku. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1990, s. 279.
- Urzędnicy województwa bełskiego i ziemi chełmskiej XIV-XVIII wieku. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1992, s. 277.
- Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom I. Województwo wileńskie, XIV-XVIII wiek, A. Rachuba (red.), Warszawa 2004, s. 753.
- Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom IV. Ziemia smoleńska i województwo smoleńskie, XIV-XVIII wiek, A. Rachuba (red.), Warszawa 2003, s. 408.
- Urzędnicy inflanccy XIV-XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1994, s. 287.
- Urzędnicy województw ruskiego XIV-XVIII wiek. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), PAN 1987, s. 407.
- Urzędnicy wołyńscy XIV-XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2007, s. 185–186.
- Urzędnicy województw kijowskiego i czernihowskiego, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2002, s. 338–339.
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, F. Sulimierski, B. Chlebowski, J. Krzywicki, W. Walewski (red.), Warszawa 1880-1902, t. I, s. 247; t IV, s. 281.
- K. Rzemieniecki, Taryfa podatku podymnego województwa kijowskiego 1754 roku, Biała Cerkiew 2015, s. 163.
- Mała Encyklopedia Wojskowa (praca zbior.), WMON 1967, t. III, s. 589.
- O. Chorowiec, Herbarz szlachty wołyńskiej, Radom 2012-2018, t. I, s. 551–552; t. II, s. 547–549; t.III, s. 444; t. IV, s. 519–520; t. V, s. 446.
- A. Znamierowski, Herbarz rodowy, Warszawa 2004.
- A. Filipowicz, Kazanie w oktawę solennej koronacji cudownego obrazu Najświętszej Marii Panny, Poczajów 1749.
- J. Tyxiński, Colossus Generis, Virtvtvm, & Meritorvm, Magno Nomini [...] Petri Zagorski [...] ad Annuam Sui Patroni Revolutionem Sacer, & Per M. Iosephum Tyxynski [...] Erectus, & Adumbratus, Anno [...] 1700. Die 29 Iunij, Kraków 1700.
- Zbiry Biblioteki Narodowej.
- Teki Dworzaczka, Biblioteka Kórnicka, PAN.