Wydrak patagoński
Lontra felina | |||
(Molina, 1782) | |||
![]() Wydrak patagoński | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Infragromada | |||
Rząd | drapieżne | ||
Rodzina | łasicowate | ||
Podrodzina | wydry | ||
Rodzaj | wydrak | ||
Gatunek | wydrak patagoński | ||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() Obszar występowania wydraka patagońskiego | |||
| |||
|
Wydrak patagoński[2] (Lontra felina) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych, najmniejszy gatunek tego rodzaju[3] i jedyny będący w pełni morskim[1].
Cechy
Długość ciała wynosi średnio 90 cm, a masa 3–5 kg. Na pysku ma długie wibrysy. Ogon jest krótki, między palcami kończyn są błony pławne. Futro jest ciemne, jedynie na brzuchu jaśniejsze[3].
Występowanie
Żyje w pasie morskich wód przybrzeżnych oraz w strefie międzypływowej wzdłuż zachodniego wybrzeża Ameryki Południowej, od Patagonii do Peru[1]. Preferuje wybrzeża skaliste, z jaskiniami zalewanymi podczas przypływów. Czasami może też polować w dolnym biegu rzek i w estuariach rzek[1].
Pożywienie
Żywi się najczęściej skorupiakami i rybami, w mniejszym stopniu małżami i morskimi ślimakami oraz innymi drobnymi zwierzętami. Poluje w dzień. Głównym naturalnym wrogiem tego wydraka jest orka oceaniczna, polują na niego także rekiny[1].
Rozród
Żyją głównie samotnie lub w małych grupach do 3 osobników. W pary łączą się na przełomie roku, po dwumiesięcznej ciąży samica rodzi między styczniem a marcem od 2 do 4 młodych, którymi przez 10 miesięcy opiekują się oboje rodzice[1].
Zagrożenia ze strony człowieka
Do drugiej połowy XX w. wydrak był intensywnie odławiany w celu pozyskania futra, które było przedmiotem eksportu. W XXI w. nie prowadzi się odłowów na większą skalę, choć wciąż dochodzi do nielegalnych polowań. Istotnym zagrożeniem jest natomiast antropopresja dotycząca zasiedlania wybrzeży przez ludzi i zwierzęta związane z ludźmi, a także przemysłowe połowy ryb oraz zanieczyszczanie wód przybrzeżnych i wybrzeży substancjami toksycznymi[1].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g J.J. Valqui J.J., M.L.M.L. Rheingantz M.L.M.L., Lontra felina, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2020-06-19] (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwy polskie za: WłodzimierzW. Cichocki WłodzimierzW. i inni, Polskie nazewnictwo ssaków świata, Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 155, ISBN 978-83-88147-15-9 .
- ↑ a b M. Savage: Lontra felina. [w:] Animal Diversity Web [on-line]. University of Michigan. Museum of Zoology, 2000. [dostęp 2020-06-19].
- Britannica: animal/marine-otter