WDU
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/29/Mir_unpressurised_elements.jpg/220px-Mir_unpressurised_elements.jpg)
WDU (ros. Выносная Двигательная Установка, zewnętrzny system silnikowy) – samodzielny zewnętrzny system silników, używany do kontroli położenia stacji Mir. Dzięki umieszczeniu na maszcie Sofora (na kadłubie modułu Kwant-1) i odsunięciu od osi stacji, pozwalał na oszczędności paliwa na poziomie 85% i wyższą wydajność niż silniki systemu RCS na kadłubie[1].
WDU miał kształt prostopadłościanu o długości 2,2 m. Samodzielne urządzenie zawierało silniki typu 11D428A-10 napędzane mieszanką tetratlenku diazotu z UDMH oraz jednorazowe zbiorniki z paliwem.
Stacja wyposażona była w dwa kolejne systemy WDU. Pierwszy z nich, WDU-1, został wyniesiony w sierpniu 1992 roku na pokładzie statku Progress-M 14[2][1]. Kiedy wyczerpało się w nim paliwo, został zastąpiony przez WDU-2, wyniesiony w marcu 1998 na pokładzie statku Progress-M 38[1].
Przypisy
- p
- d
- e
Moduły |
| ||||
---|---|---|---|---|---|
Podsystemy |
| ||||
Pojazdy załogowe i zaopatrzeniowe |
| ||||
Artykuły powiązane |
- † – elementy anulowane