Władysław Woliński
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 16 czerwca 1896 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | wiosna 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1918–1940 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 6 pułk artylerii ciężkiej |
Stanowiska | lekarz medycyny |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Władysław Woliński (ur. 16 czerwca 1896 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Kalininie) – major lekarz Wojska Polskiego, doktor nauk medycznych, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się jako syn Michała i Władysławy z Makarewiczów. Absolwent Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości jako ochotnik zgłosił się do Wojska Polskiego w 1918. Został awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Był naczelnym lekarzem jednostek: od 1921 13 dywizjonu artylerii konnej, w 1929 6 pułku artylerii ciężkiej. Został awansowany do stopnia kapitana w korpusie oficerów sanitarnych lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. Od 1930 do 1935 pracował w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, później w 5 Lwowskim pułku artylerii lekkiej. W 1935 był naczelnym lekarzem batalionu KOP „Ludwikowo”. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936. W marcu 1939 pełnił służbę w 6 pułku artylerii ciężkiej na stanowisku lekarza medycyny[1].
W czasie kampanii wrześniowej został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany wpierw w obozie w Starobielsku, gdzie został przewieziony indywidualnie i na drugi dzień wywieziony w ten sam sposób[2]. Następnie przewieziony do Ostaszkowa[3]. Na wiosnę 1940 został wywieziony i zamordowany w siedzibie Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie (obecnie Twer) przez funkcjonariuszy oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Jest pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Miednoje[4].
Upamiętnienie
5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[5]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[6].
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (25 maja 1939)[7]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Kalininie
- zbrodnia katyńska
Przypisy
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 371, 752.
- ↑ Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 359. ISBN 83-7001-294-9.
- ↑ Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 284. ISBN 83-7001-294-9.
- ↑ Lekarze pochowani w Miednoje. oil.org.pl. [dostęp 2014-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 grudnia 2014)].
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 2014-07-12].
- ↑ M.P. z 1939 r. nr 121, poz. 282 „za zasługi w służbie wojskowej”.
Bibliografia
- Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Miednoje Tom II. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2005. s. 1017. [dostęp 2014-09-07].
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.