Taranto (stacja kolejowa)
![]() | Ten artykuł od 2009-09 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Miejscowość | via Duca d’Aosta, Tarent | ||
Zarządca | RFI, Centostazioni | ||
Data otwarcia | 1868 | ||
Dane techniczne | |||
Liczba peronów | 6 | ||
Liczba krawędzi peronowych | 10 | ||
Kasy |
| ||
Linie kolejowe | |||
| |||
Położenie na mapie Włoch ![]() | |||
![]() | |||
|
Taranto (włoski: Stazione di Taranto) – stacja kolejowa w Tarencie, w regionie Apulia, we Włoszech. Stacja posiada 6 peronów. Jest jedną z największych stacji kolejowych w regionie. Została otwarta w 1868.
Historia
Budowa stacji Taranto zaczął po zatwierdzeniu projektu linii Bari-Taranto przez Gioia del Colle, która została ukończona 15 września 1868.[1] Dnia 28 lutego 1869 roku stacja była również połączona z Metaponto przez Società per le Strade Ferrate Meridionali, która rozpoczęła budowę linii Jonica. W tym samym dniu zostało również oddane połączenia między stacją i portem w Taranto i otworto pierwszy odcinek linii Battipaglia-Potenza-Metaponto, po jej ukończeniu, otworto główne połączenie kolejowe do Salerno i Neapolu. W roku 1886 Società per le Strade Ferrate del Mediterraneo otworzyło linię Taranto-Brindisi, która zapewniła połączenie (szybsze i bezpieczniejsze) między dwiema stacjami i portem. Stacja Taranto była wspólna dla administracji kolejowej Rete Adriatica i Rete Mediterranea. Do końca XIX w. była najważniejszym węzłem kolejowym, na północ i na Adriatyku, na którym prowadzono cały ruch środków spożywczych i drewna z Kalabrii i Sycylii. Ta została obniżona po otwarciu linii Tirrenica Meridionale, która przeniosła cały ruch kolejowy w kierunku Salerno i Neapolu. Po utworzeniu South Ferrovie del Sud Est stała się źródłem dodatkowych linii regionalnych przez Martina Franca.
Przypisy
- ↑ Prospetto cronologico dei tratti di ferrovia aperti all’esercizio dal 1839 al 31 dicembre 1926.
Linki zewnętrzne
- Rozkład jazdy
Taranto | ||
Linia Bari – Tarent (114,529 km) | ||
![]() ![]() ![]() odległość: 8,042 km | ![]() | |
Linia Tarent – Brindisi (0,000 km) | ||
![]() | ![]() ![]() ![]() odległość: 3,999 km | |
Linia Jonica (0,000 km) | ||
![]() | odległość: 16,386 km | |
Linia Bari – Martina Franca – Tarent (112,619 km) | ||
![]() ![]() ![]() odległość: 1,591 km | ![]() |