Stal Mielec (piłka ręczna)
Barwy | biało-niebieskie |
---|---|
Data założenia | 1952 |
Debiut w najwyższej lidze | 1969[1] |
Liga | |
Państwo |
|
Adres | Ul. Solskiego 1, 39-300 Mielec |
Hala sportowa | Hala Mosir Mielec |
Właściciel | Stowarzyszenie Piłki Ręcznej Stal Mielec |
Prezes | Roman Kowalik |
Trener | Robert Lis |
Asystent trenera | Tomasz Sondej |
Strona internetowa |
Handball Stal Mielec – polski męski klub piłki ręcznej, założony w 1952 w Mielcu jako sekcja Fabrycznego Klubu Sportowego Stal Mielec[1]. Od 1997 funkcjonuje jako osobne stowarzyszenie.
Wicemistrz Polski w sezonie 1974/1975 i brązowy medalista mistrzostw Polski w sezonie 2011/2012; zdobywca Pucharu Polski w sezonie 1970/1971[1].
Stal Mielec występowała w najwyższej klasie rozgrywkowej w latach 1969–1979, 1980–1981, 1982–1984, 1985–1988, 1990–1992, 2006–2007, 2008–2009 i od 2010. W sezonie 2019/2020 po raz 30. przystąpiła do gry w ekstraklasie. W sezonach 2011/2012 i 2012/2013 grała ponadto w Challenge Cup i Pucharze EHF[2].
Delegowała wielu reprezentantów Polski, w tym uczestników igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata. W okresie PRL wspierana była przez Polskie Zakłady Lotnicze; później, już jako osobne stowarzyszenie, jej sponsorami tytularnymi były spółki: Black Red White (do 2011), Tauron (2011–2013) i PGE (2013–2016).
Do końca 2015 mecze w roli gospodarza Stal Mielec rozgrywała w hali sportowo-widowiskowej MOSiR w Mielcu (nazywanej potocznie „Hangar Areną”), mieszczącej 1924 osób. W związku z zamknięciem starej hali z powodu złego stanu technicznego, w 2016 przeniosła się do hali SP nr 7 w Mielcu (wcześniej: Gimnazjum nr 2), której pojemność wynosi 299 miejsc[3]. W 2019 rozpoczęła się budowa nowej hali sportowo-widowiskowej, mającej pomieścić ponad 3000 tysiące kibiców, na której swoje mecze ma rozgrywać SPR Stal Mielec.
Historia
Lata 1952–1997
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/timeline/jdmnfyys2ejm8lkaphwsx5e83nlfpym.png)
W 1952 w Fabrycznym Klubie Sportowym Stal Mielec utworzono sekcję 11-osobowej piłki ręcznej. Zespół tworzyli głównie piłkarze nożni i siatkarze, występując przez dwa lata w rozgrywkach wojewódzkich. Następnie drużyna została rozwiązana. W 1963, kiedy w Mielcu wybudowano halę sportową, w Stali powstała sekcja 7-osobowej piłki ręcznej. Inicjatorem reaktywacji szczypiorniaka w Stali był Jan Paliwoda, natomiast pierwszym trenerem zespołu został Karol Mróz. W sezonie 1968/1969 mielecka drużyna zajęła w lidze międzyokręgowej 1. miejsce i po grze w barażu awansowała do I ligi[1].
W debiutanckim sezonie 1969/1970 w najwyższej klasie okręgowej szczypiorniści Stali zajęli 7. pozycję, a Kazimierz Tylko, który zdobył 120 bramek, został wicekrólem strzelców. W sezonie 1970/1971 mielecki zespół zajął w lidze 4. miejsce oraz wywalczył Puchar Polski. W trzech kolejnych sezonach Stal ocierała się o podium mistrzostw Polski, dwukrotnie zajmując 4. pozycję (1971/1972 i 1973/1974) i raz kończąc zmagania na 5. miejscu (1972/1973). W 1972 na igrzyskach olimpijskich w Monachium wystąpiło trzech graczy Stali: Franciszek Gąsior, Jan Gmyrek i Robert Zawada[1].
W sezonie 1974/1975 Stal Mielec została wicemistrzem Polski – ligowe zmagania zakończyła na 2. miejscu z dorobkiem 44 punktów w 36 meczach. Do zwycięskiego Śląska Wrocław straciła 11 punktów, zaś nad trzecią Anilaną uzyskała punkt przewagi[4]. Srebrny medal mistrzostw Polski szczypiorniści Stali zapewnili sobie w przedostatniej serii spotkań, rozegranej 15 i 16 marca 1975, kiedy dwukrotnie pokonali u siebie Wybrzeże Gdańsk (18:16 i 21:18), podczas gdy najgroźniejsi rywale (Anilana, Pogoń Szczecin i Pogoń Zabrze) stracili wówczas punkty[5]. Dwie porażki, w tym jedna bardzo wysoka, które Stal Mielec poniosła tydzień później w ostatniej serii meczów ze Śląskiem Wrocław (18:23 i 11:26)[4], nie miały więc już znaczenia dla układu tej części tabeli. W następnych trzech sezonach Stal Mielec zajęła w I lidze dwukrotnie 4. miejsce (1975/1976 i 1977/1978), a raz uplasowała się na 6. pozycji (1976/1977). W sezonie 1978/1979 mielecka drużyna zajęła 9. miejsce i po dziesięciu latach nieprzerwanej gry w najwyższej klasie rozgrywkowej została z niej zdegradowana[1]. O spadku Stali zadecydowała ostatnia seria spotkań (17–18 marca 1979), w której mielczanie zdobyli co prawda dwa punkty, pokonując Hutnika Kraków, jednak Korona Kielce, która również walczyła o utrzymanie, zdobyła trzy punkty i wyprzedziła ostatecznie w tabeli Stal[6].
Do I ligi Stal Mielec wróciła w 1980, jednak w sezonie 1980/1981 zajęła w niej 9. miejsce i po raz drugi została zdegradowana. W najwyższej klasie rozgrywkowej mielecki zespół występował później w latach 1982–1984, 1985–1988 i 1990–1992 (w tym ostatnim okresie w I lidze serii B), nie osiągając większych sukcesów. Pogarszająca się sytuacja finansowa klubu spowodowała, że po sezonie 1991/1992, w którym drużyna została zdegradowana do II ligi, zespół został wycofany z rozgrywek. Reaktywowano go w 1996, zgłaszając do rozgrywek III ligi w sezonie 1996/1997[1].
Lata 1997–2019
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/timeline/rn4ctbjy8zzn6z9g2buf909llbj957s.png)
W czerwcu 1997 zarejestrowano Stowarzyszenie Piłki Ręcznej Stal Mielec (SPR Stal Mielec), które przejęło sekcję piłki ręcznej FKS-u Stali Mielec. W latach 1997–1999 drużyna występowała w III i II lidze, przez kolejne dwa lata nie była zgłaszana do rozgrywek seniorów. Ponownie przystąpiła do nich w sezonie 2001/2002, grając w II lidze. W sezonie 2003/2004 Stal awansowała do I ligi[1]. W sezonie 2005/2006 odniosła w niej 18 zwycięstw, zanotowała jeden remis i poniosła pięć porażek, kończąc zmagania z dorobkiem 37 punktów na 1. miejscu w tabeli (trzy punkty przewagi nad drugim Vive II Kielce), oznaczającym awans do Ekstraklasy[7]. W sezonie 2006/2007 najwyższej klasy rozgrywkowej Stal odniosła sześć zwycięstw, zanotowała jeden remis i poniosła 15 porażek. Z 11. miejsca przystąpiła do gry o utrzymanie – w sześciu decydujących o końcowej klasyfikacji meczach wygrała dwa razy, raz zremisowała i trzy razy przegrała, nie zmieniając swojej pozycji w tabeli (11.), a tym samym spadając do I ligi. W sezonie 2007/2008 Stal wygrała rozgrywki I ligi (19 zwycięstw w 22 meczach) i powróciła do Ekstraklasy. W sezonie 2008/2009 ponownie spadła do I ligi[1]. W sezonie 2009/2010 wygrała w I lidze wszystkie 22 mecze, awansując do Superligi[8]. Ponadto jej zawodnik Grzegorz Sobut, który zdobył 174 bramki, został królem strzelców rozgrywek.
W sezonie 2010/2011 Stal Mielec wygrała 11 meczów, jeden zremisowała i 10 przegrała. Z 4. miejsca w tabeli przystąpiła do gry w fazie play-off. W ćwierćfinale pokonała Warmię Olsztyn (34:29, 28:34, 41:32), natomiast w półfinale przegrała z Vive Kielce (29:40, 26:46, 28:44). W rywalizacji o 3. pozycję zmierzyła się z MMTS-em Kwidzyn. Po pierwszych dwóch meczach w Kwidzynie był remis 1:1, także dwa kolejne spotkania rozegrane w Mielcu nie wyłoniły zwycięzcy. Dopiero piąte spotkanie, które odbyło się 1 czerwca 2011 w Kwidzynie, zadecydowało o brązowym medalu – Stal przegrała w nim różnicą jednej bramki (23:24), kończąc rozgrywki na 4. miejscu[9]. Rundę zasadniczą sezonu 2011/2012 Stal ponownie zakończyła na 4. miejscu (13 zwycięstw, jeden remis, osiem porażek). W ćwierćfinale play-off pokonała Azoty-Puławy (28:23, 21:28, 25:23), natomiast w półfinale przegrała z Vive Kielce (23:36, 24:42, 26:42). W rywalizacji o 3. miejsce ponownie zmierzyła się z MMTS-em Kwidzyn. W spotkaniach, które odbyły się 12 i 13 maja 2012 w Kwidzynie oraz 19 maja 2012 w Mielcu, odniosła trzy zwycięstwa (34:33, 31:27, 33:27), zdobywając brązowy medal mistrzostw Polski[10]. W sezonie 2011/2012 Stal Mielec przystąpiła ponadto do gry w Challenge Cup, w którym w 3. rundzie przegrała z greckim AC Diomidis Argous (54:57 w dwumeczu, który odbył się w Mielcu), odpadając z dalszej rywalizacji[2].
W rundzie zasadniczej sezonu 2012/2013 Stal Mielec odniosła 14 zwycięstw, zanotowała jeden remis i poniosła siedem porażek, plasując się na 3. miejscu w tabeli. W ćwierćfinale play-off przegrała z MMTS-em Kwidzyn, co uniemożliwiło jej walkę o medale. Ostatecznie zakończyła rozgrywki na 5. pozycji, pokonując najpierw Piotrkowianina Piotrków Trybunalski, a później KS Zabrze[11]. W sezonie 2012/2013 Stal przystąpiła również do gry w Pucharze EHF. W 1. rundzie zdecydowanie pokonała turecki Nilüfer Belediyespor (84:50 w dwumeczu, który odbył się w Mielcu), natomiast w 2. rundzie, której spotkania rozegrano 13 i 20 października 2012, przegrała z duńskim Team Tvis Holstebro (29:26 w Mielcu i 24:30 w Holstebro)[2]. W sezonach 2013/2014 i 2014/2015 mielecki zespół nie przebrnął w fazie play-off ćwierćfinału, kończąc zmagania na 5. i 6. miejscu. W sezonie 2015/2016 zajął w Superlidze spadkową, 11. pozycję.
W 2016 klub samodzielnie powołał spółkę akcyjną, aby ubiegać się o grę w tworzonej lidze zawodowej[12]. W czerwcu tego roku Rada Miasta Mielca zgodziła się na przekazanie Stali 1,313 mln zł na spłatę zadłużenia i bieżącą działalność[13]. Pod koniec lipca 2016 Stal uzyskała licencję na grę w Superlidze[14]. W rundzie zasadniczej sezonu 2016/2017 wygrała osiem meczów i 18 przegrała. Z dorobkiem 18 punktów uplasowała się na 11. miejscu w tabeli zbiorczej i 5. pozycji w grupie pomarańczowej. Przystąpiła następnie do gry o dziką kartę do fazy play-off – przegrała jednak 11 i 13 kwietnia 2017 z Górnikiem Zabrze (27:28, 27:34), nie wywalczając awansu[15]. Trafiła następnie do grupy Suzuki, walcząc o Puchar Superligi. W pięciu meczach odniosła jednak tylko jedno zwycięstwo, kończąc rywalizację na ostatnim, 6. miejscu[16]. Ołeksandr Kyryłenko otrzymał nominację do tytułu najlepszego rozgrywającego Superligi, a grający trener Krzysztof Lipka został nominowany do tytułu najlepszego bramkarza rozgrywek[17].
W sezonie 2017/2018 Stal odniosła w Superlidze 11 zwycięstw i poniosła 19 porażek. Z dorobkiem 34 punktów zajęła 7. miejsce w grupie pomarańczowej i 12. w tabeli zbiorczej[18]. Rozgrywki zakończyła 14 kwietnia 2018, przegrywając na wyjeździe z Gwardią Opole (27:37). Najlepszym strzelcem mieleckiej drużyny był Wiktor Kawka, który zdobył 124 gole[19]. W Pucharze Polski Stal dotarła do 1/4 finału, w której 14 marca 2018 przegrała z Gwardią Opole (33:36). W rundzie zasadniczej sezonu 2018/2019 mielecki zespół odniósł pięć zwycięstw i poniósł 21 porażek. Z dorobkiem 16 punktów uplasował się na 13. miejscu w tabeli[20]. W rywalizacji o utrzymanie wygrał cztery mecze (w tym dwa po serii rzutów karnych), a sześć przegrał. Przed ostatnią kolejką znajdował się na ostatniej pozycji w tabeli, oznaczającej spadek do I ligi. W kończącym sezon spotkaniu z Zagłębiem Lubin, rozegranym 22 maja 2019 na wyjeździe, Stal odniosła jednak zwycięstwo (30:26), natomiast jej bezpośredni rywal w walce o pozostanie w Superlidze, Arka Gdynia, przegrała po serii rzutów karnych z Wybrzeżem Gdańsk. Takie rozstrzygnięcia spowodowały, że do I ligi została zdegradowana Arka, a mielecka drużyna przesunęła się w tabeli na przedostatnie miejsce, gwarantujące grę w barażach[21]. W rozegranym 25 i 29 maja 2019 dwumeczu barażowym o utrzymanie Stal pokonała Nielbę Wągorowiec (35:28; 29:25) i pozostała w Superlidze[22]. W trakcie sezonu 2018/2019 doszło do trzech zmian na ławce trenerskiej Stali. Najpierw Krzysztofa Lipkę zastąpił Tomasz Sondej, później drużynę prowadził Michał Przybylski, a w decydujących spotkaniach trenerem był Marcin Basiak.
Sukcesy
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/Mielec-HalaMOSiR.jpg/250px-Mielec-HalaMOSiR.jpg)
- Krajowe
- Mistrzostwa Polski:
- 2. miejsce: 1x 1974/1975
- 3. miejsce: 1x 2011/2012
- Puchar Polski:
- Zwycięstwo: 1x 1970/1971
- Liga Centralna:
- 2. miejsce: 2022/2023
- Międzynarodowe
- Puchar EHF:
- 2. runda: 2012/2013
- Challenge Cup:
- 3. runda: 2011/2012
Drużyna
Kadra w sezonie 2023/2024
Nr | Zawodnik | Pozycja | Data ur. | Wzrost |
---|---|---|---|---|
1 | bramkarz | 07,03,2000 | 182 | |
3 | Łukasz | obrotowy | 21.06.1994 | 185 |
4 | ![]() | skrzydłowy | 06.10.1983 | 174 |
5 | ![]() | rozgrywający | 13.02.1996 | 199 |
6 | ![]() | skrzydłowy | 28.10.1997 | 188 |
8 | ![]() | rozgrywający | 06.07.1985 | 194 |
9 | ![]() | rozgrywający | 09.04.1989 | 202 |
10 | ![]() | rozgrywający | 05.04.1993 | 193 |
12 | ![]() | bramkarz | 12.03.1988 | 195 |
14 | ![]() | obrotowy | 31.07.1995 | 192 |
15 | ![]() | obrotowy | 05.09.1987 | 197 |
18 | ![]() | rozgrywający | 18.02.1992 | 188 |
19 | ![]() | rozgrywający | 20.07.1988 | 200 |
22 | ![]() | bramkarz | 29.03.1997 | 192 |
24 | ![]() | rozgrywający | 17.03.1986 | 181 |
30 | ![]() | rozgrywający | 15.06.1994 | 186 |
33 | ![]() | rozgrywający | 20.02.1992 | 185 |
51 | ![]() | rozgrywający | 11.12.1993 | 190 |
71 | ![]() | rozgrywający | 07.01.2000 | 182 |
94 | ![]() | skrzydłowy | 03.07.1994 | 186 |
97 | ![]() | rozgrywający | 18.10.1997 | 195 |
99 | ![]() | bramkarz | 01.12.1999 | 200 |
Źródło: Drużyna. sprstal.mielec.pl. [dostęp 2019-08-20]. |
Transfery
- Transfery w sezonie 2019/2020
|
|
Stal Mielec w najwyższej klasie rozgrywkowej
|
|
Europejskie puchary
Rozgrywki | Sezon | Runda | Rywal | Dom | Wyjazd | Dwumecz | Źródło |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Challenge Cup | 2011/2012 | Runda 3 | ![]() | 28:27 | 26:30[28] | 54:57 | [2] |
Puchar EHF | 2012/2013 | Runda 1 | ![]() | 42:21 | 42:29[28] | 84:50 | |
Runda 2 | ![]() | 29:26 | 24:30 | 53:56 |
Trenerzy i prezesi od 1997
|
|
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Historia. sprstal.mielec.pl. [dostęp 2017-12-25].
- ↑ a b c d Stal Mielec. eurohandball.com. [dostęp 2017-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-26)]. (ang.).
- ↑ Hala sportowa. sprstal.mielec.pl. [dostęp 2017-12-25].
- ↑ a b Anilana trzecią drużyną Polski, „Dziennik Łódzki”, nr 68 z 24 marca 1975, s. 8.
- ↑ Dwa remisy Anilany w Gdańsku, „Dziennik Łódzki”, nr 63 z 17 marca 1975, s. 8.
- ↑ Wojciech Nowiński: Anilana na ósmym miejscu w tabeli, „Dziennik Łódzki”, nr 61 z 19 marca 1979, s. 8.
- ↑ Tabela wyników – sezon 2005/2006. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Tabela wyników – sezon 2009/2010. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Tabela rozgrywek – sezon 2010/2011. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Tabela rozgrywek – sezon 2011/2012. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Tabela rozgrywek – sezon 2012/2013. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Maciej Wojs: PGE Stal uratowana?! Klub powoła spółkę, miasto da pieniądze. sportowefakty.wp.pl, 20 czerwca 2016. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Maciej Wojs: Piłka ręczna w Mielcu uratowana! Miasto przekaże Stali 1,3 miliona złotych. sportowefakty.wp.pl, 23 czerwca 2016. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Maciej Wojs: Znamy skład Ligi Zawodowej! W PGNiG Superlidze zagra czternaście drużyn. sportowefakty.wp.pl, 29 lipca 2016. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Tabela wyników – sezon 2016/2017 (dzika karta). zprp.pl. [dostęp 2019-08-20].
- ↑ Puchar Superligi – sezon 2016/2017. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Kapituła Gali PGNiG Superligi wybrała nominowanych do Gladiatorów. zprp.pl, 16 maja 2017. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Tabela wyników – sezon 2017/2018. zprp.pl. [dostęp 2018-09-09].
- ↑ Klasyfikacja strzelców – sezon 2017/2018. zprp.pl. [dostęp 2018-09-09].
- ↑ Tabela wyników – sezon 2018/2019. zprp.pl. [dostęp 2019-08-20].
- ↑ Marcin Górczyński: PGNiG Superliga: drugi oddech w Mielcu. Stal uratowała baraże. sportowefakty.wp.pl, 22 maja 2019. [dostęp 2019-08-20].
- ↑ Terminarz – sezon 2018/2019 (baraż o Superligę). zprp.pl. [dostęp 2019-08-20].
- ↑ a b c d e f g h i Marcin Górczyński: Na straganie w dzień targowy... Giełda transferowa w PGNiG Superlidze. sportowefakty.wp.pl, 8 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-20].
- ↑ Dawid Rusin wypożyczony do KSZO. sprstal.mielec.pl, 16 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-20].
- ↑ I liga mężczyzn, „Trybuna Robotnicza”, nr 90 z 18 kwietnia 1983, s. 8.
- ↑ I liga mężczyzn, „Trybuna Robotnicza”, nr 79 z 2 kwietnia 1984, s. 8.
- ↑ Archiwum rozgrywek. zprp.pl. [dostęp 2017-12-27].
- ↑ a b Mecz w roli gościa rozegrany u siebie.
- ↑ Tomasz Leyko: Ryszard Skutnik trenerem Stali Mielec. nowiny24.pl, 30 czerwca 2008. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Marcin Górczyński: Oficjalnie: Stal Mielec ma nowego trenera. Tomasz Sondej przejął zespół. sportowefakty.wp.pl, 5 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-05].
- ↑ a b Kuba Zegarliński: Roman Kowalik został nowym prezesem SPR Stali Mielec. Na stanowisko trenera powołał Michała Przybylskiego. nowiny24.pl, 22 lutego 2019. [dostęp 2019-08-20].
- ↑ Maciej Wojs: Tauron Stal Mielec bez prezesa. Witold Pieróg zrezygnował z funkcji. sportowefakty.wp.pl, 22 maja 2013. [dostęp 2017-12-26].
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|
- Stadion MOSiR
- Hala sportowa MOSiR (nieistniejąca)
- p
- d
- e
|