Podwoda
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8c/Zygmunt_II_August_kr%C3%B3l_polski_wzywa_w%C5%82adze_miejskie_pozna%C5%84skie_do_zap%C5%82acenia_zaleg%C5%82ego_za_ostatnie_trzy_lata_podatku_od_podw%C3%B3d_i_szosu%2C_pod_kar%C4%85_5_000_floren%C3%B3w_w%C4%99gierskich..png/220px-thumbnail.png)
Podwoda (także „podwód”[1]) – jedna z tak zwanych posług komunikacyjnych wynikających z prawa książęcego, obowiązującego w średniowiecznych monarchiach patrymonialnych (np. w Polsce pierwszych Piastów). Polegała na obowiązku dostarczenia na potrzeby władcy lub jego ludzi koni wierzchowych. W okresie późniejszym obowiązkiem tym, polegającym na dostarczeniu na żądanie dworu, władz państwowych lub wojskowych wozu z koniem i woźnicą, obciążono chłopów[2].
Historia
Prawo podwodów jako pierwszy wprowadził w Polsce Bolesław I Chrobry[3], który utworzył rozbudowaną sieć komunikacyjną niezbędną do funkcjonowania administracji państwowej. Pierwsze informacje na temat występowania tego prawa na ziemiach polskich znajdują się w łacińskich dokumentach wystawianych przez władców polskich oraz zawarte zostały w powstałym na przełomie XIII i XIV wieku Najstarszym Zwodzie Prawa Polskiego zwanego również Księgą elbląską. Regulowała ona zasady przesyłania korespondencji pomiędzy władcami, obsługi poselstwa przez wsie, przewozu rzeczy oraz odpowiedzialności za powierzone mienie.
W praktyce posłańcy książęcy lub królewscy zwani komornikami przewożący listy lub przesyłki władców docierali do specjalnie wyznaczonych miejsc zwanych podwodami, które najczęściej znajdowały się w domu wójta, burmistrza lub ławnika, gdzie następowało tzw. „wydawanie podwodów” oraz zmiana koni strudzonych podróżą.
Pozostałe dwie posługi komunikacyjne wynikające z prawa książęcego to przewód i powóz.
Przypisy
Bibliografia
- StanisławS. Szczur StanisławS., Historia Polski. Średniowiecze, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2002, s. 152–154, ISBN 83-08-03273-7, OCLC 830373090 .
![]() | Zobacz hasło podwoda w Wikisłowniku |