Paul Natorp
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 24 stycznia 1854 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | 17 sierpnia 1924 | ||
Zawód, zajęcie | filozof, pedagog | ||
|
Paul Natorp (ur. 24 stycznia 1854 w Düsseldorfie, zm. 17 sierpnia 1924 w Marburgu[1]) – niemiecki filozof i pedagog, przedstawiciel neokantowskiej szkoły marburskiej i jeden z prekursorów pedagogiki społecznej.
Życiorys
Urodził się 24 stycznia 1854 w Düsseldorfie. Studiował filologię klasyczną w Bonn, a następnie kontynuował studia na Uniwersytecie w Strasburgu. Filologii klasycznej jednak nie ukończył, ponieważ odkrył w sobie "sekretne powołanie filozofa". Owo "powołanie" zostało rozbudzone przez przyjaciela Natorpa, który zafascynował go myślą (wpływowych wtedy) niemieckich neokantystów: Hermanna Cohena oraz F.A. Langego. Pierwszym poważnym filozofem z którym Natorp zetknął się bezpośrednio był Ernst Laas (radykalny antykantysta, oraz antyplatonik). Przygotowanie filologiczne Natorpa zaowocowało początkowo wzmożonymi studiami nad Platonem; co przyczyniło się ostatecznie do wzmocnienia autorytetu Niemca wśród zawodowych filozofów. Habilitował się pod kierunkiem Cohena, w Marburgu, w roku 1881.
Podczas swojego długiego pobytu w Marburgu ugruntował swoją pozycję neokantysty. Poznał wielu ilustratorów i pisarzy, znaczących naukowców, ludzi kultury, a także utrzymywał kontakt z wybitnymi intelektualistami niemieckojęzycznymi (którzy często byli jego studentami i przyjaciółmi), np. Karlem Barthem, czy Ernstem Cassirerem.
Z głęboko neokantowską filozofią zetknęli się (pośrednio lub bezpośrednio) także Hans-Georg Gadamer (który nazywał Natorpa "fanatykiem metody"), Nicolai Hartmann, teolog Rudolf Bultmann, czy też Martin Heidegger. Uważa się, że Natorp miał znaczący wpływ na ugruntowanie i rozpowszechnienie kantyzmu na niemieckich uniwersytetach.
Jako pedagog był kontynuatorem myśli Johanna Pestalozziego i Adolfa Diesterwega. Napisał Sozialpädagogik[2] (1899), Pestalozzi. Sein Leben und seine Ideen[3] i in.
Przypisy
- ↑ Natorp Paul, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-12-20] .
- ↑ Natorp, Paul: Sozialpädagogik. Theorie der Willenserziehung auf der Grundlage der Gemeinschaft. [w:] Deutsches Textarchiv [on-line]. Frommann, Stuttgart. [dostęp 2017-06-30]. (niem.).
- ↑ Paul Natorp: Pestalozzi. Sein Leben und seine Ideen. Marburg: Projekt Gutenberg-DE, 1908 (2012).
Bibliografia
- Alan Kim: Paul Natorp. [dostęp 2010-05-25]. (ang.).
- Tatarkiewicz Władysław: Historia Filozofii t. III. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 242-243. ISBN 83-01-13853-X.
- ISNI: 0000000110196973
- VIAF: 32302
- LCCN: n50031702
- GND: 118586548
- NDL: 00451030
- BnF: 12060128b
- SUDOC: 028851099
- NLA: 35441256
- NKC: jn19990006027
- BNE: XX1248736
- NTA: 068449224
- BIBSYS: 90778229
- CiNii: DA01444699
- Open Library: OL73571A
- PLWABN: 9810547864405606
- NUKAT: n96000195
- J9U: 987007265824205171
- PTBNP: 250476
- CANTIC: a10129601
- LNB: 000164502
- NSK: 000122560
- ΕΒΕ: 122333
- BLBNB: 000840763
- KRNLK: KAC2020O4483
- LIH: LNB:V*174825;=BN
- PWN: 3946115
- Britannica: biography/Paul-Natorp
- Treccani: paul-natorp
- SEP: natorp
- БРЭ: 2251185
- NE.se: paul-natorp
- SNL: Paul_Natorp
- VLE: paul-natorp
- Catalana: 0045497
- DSDE: Paul_Natorp
- Hrvatska enciklopedija: 43091