Partia katalońska
![]() | W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć. |
a | b | c | d | e | f | g | h | ||
8 | ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | 8 | |||||||
7 | 7 | ||||||||
6 | 6 | ||||||||
5 | 5 | ||||||||
4 | 4 | ||||||||
3 | 3 | ||||||||
2 | 2 | ||||||||
1 | 1 | ||||||||
a | b | c | d | e | f | g | h |
Partia katalońska (E01-E09)
Partia katalońska to otwarcie szachowe zaczynające się od posunięć:
- d4 Sf6
- c4 e6
- g3 d5
- Gg2
W ten sposób po raz pierwszy zagrał arcymistrz Ksawery Tartakower w roku 1929 w Barcelonie, wcześniej poproszony przez organizatorów turnieju o wynalezienie nowego debiutu, dzięki któremu Katalonia stałaby się znana w szachowym świecie.
Należy do grupy debiutów zamkniętych. Numery ECO E01–E09.
Najczęstsze rozwinięcie partii katalońskiej to tak zwany wariant zamknięty, w którym najprostszą strategią czarnych jest przyjęcie ściśniętej gry, ale próbowanie doprowadzenia do przełomu.
Wybrana literatura
- Angus Dunnington (1998), Winning With the Catalan, International Chess Enterprises, ISBN 978-1-879479-69-2
- Nigel Davies (2009), Play the Catalan, Everyman Chess, ISBN 978-1-85744-591-6
Linki zewnętrzne
![]() | Zobacz hasło partia katalońska w Wikisłowniku |
- Chess Opening Explorer (ang.)