Opactwo św. Piotra w Solesmes
![]() Budynek opactwa | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Miejscowość | Solesmes | ||
Kościół | |||
Rodzaj klasztoru | opactwo | ||
Właściciel | benedyktyni | ||
Prowincja | |||
Opat | Dom Philippe Dupont OSB | ||
Fundator | Geoffroy, Lord Sablé | ||
Data budowy | 1010 | ||
Data zamknięcia | 1791 | ||
Data zburzenia | 1832 (częściowo) | ||
Data reaktywacji | 1833 | ||
Położenie na mapie Francji ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Opactwo św. Piotra w Solesmes – męski klasztor benedyktyński w Solesmes, we Francji, ufundowany w 1010 roku, zamknięty podczas Rewolucji Francuskiej w 1791 roku, a następnie reaktywowany w 1833 roku. Słynie przede wszystkim ze śpiewu chorału gregoriańskiego. Jest opactwem macierzystym Kongregacji Solesmeńskiej.
Historia
Opactwo zostało ufundowane w 1010 roku przez Geoffroya z Sablé. Zniszczone zostało przez wojska angielskie podczas wojny stuletniej. Zostało jednak odbudowane w zmienionej postaci[1].
W 1664 opactwo dołączyło do Kongregacji św. Maura[2].
Likwidację opactwa przyniosła Rewolucja francuska, której władze zmusiły mnichów do opuszczenia klasztoru w 1791 roku.
Klasztor został reaktywowany w 1833 roku przez Dom Prospera Guérangera. Doprowadził on do ponownego rozkwitu opactwa, co umożliwiło powstanie nowych fundacji i reaktywację zamkniętych klasztorów[3]. Między innymi w 1866 otwarto żeńskie opactwo św. Cecylii w Solesmes, zaś najnowszą fundacją opactwa jest klasztor św. Benedykta w Palendriai, ufundowany w 1998 roku.
Klasztor stanął na czele powołanej w 1837, przez papieża Grzegorza XVI w brewe Innumeras inter nowej benedyktyńskiej Kongregacji Francuskiej, której zadaniem miało być odnowienie wiedzy o starożytności kościelnej, przywrócenie z zapomnienia, w które popadły, zdrowych tradycji prawa kanonicznego i świętej liturgii, potwierdzenie z niezmienną stałością i obrona przeciw wszelkim napadom nowinkarstwa prawa i przepisów Stolicy Świętej[4]
Solesmes stało się miejscem odnowy liturgii łacińskiej i chorału gregoriańskiego, poprzez usunięcie powstałych z biegiem czasu zniekształceń i przywrócenia śpiewu do pierwotnej postaci[5]. Opactwo zainicjowało też odrodzenie francuskiego monastycyzmu, zniszczonego po Rewolucji Francuskiej.
Opaci klasztoru po reaktywacji
# | Imię i nazwisko | Portret | Od | Do |
---|---|---|---|---|
1 | Dom Prosper Guéranger | ![]() | 1837 | 1875 |
2 | Dom Charles Couturier | ![]() | 1875 | 1890 |
3 | Dom Paul Delatte | ![]() | 1890 | 1921 |
4 | Dom Germain Cozien | ![]() | 1921 | 1959 |
5 | Dom Jean Prou | ![]() | 1959 | 1992 |
6 | Dom Philippe Dupont[6] | ![]() | 1992 | – |
Zobacz też
- Kongregacja Solesmeńska
- Opactwo św. Cecylii w Solesmes
- Opactwo Matki Bożej w Fontgombault
- Konfederacja Benedyktyńska
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Strona internetowa opactwa
- Britannica: place/Abbey-of-Solesmes
- БРЭ: 3951491
- SNL: Solesmes