Nanyue Huairang
![]() | Ta osoba nosi chińskie nazwisko Nanyue. |
![]() Mistrz chan Nanyue Huairang | |
Data i miejsce urodzenia | 677 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 744 |
Szkoła | wczesny chan, południowa szkoła nagłego oświecenia |
Nauczyciel | Dajian Huineng |
Następca | Mazu Daoyi |
Zakon | Chan |
Honorowy tytuł lub imię pośmiertne | Dahui |
Słynny cytat | Wszystkie dharmy rodzą się w umyśle. Umysł jest nienarodzony. |
Nanyue Huairang (chiń. 南嶽懐譲, pinyin Nányuè Huáiràng; kor. 남악회양 Namak Hŏyang; jap. Nangaku Ejō; wiet. Nam Nhạc Hoài Nhượng; ur. 677, zm. 744) – chiński mistrz chan.
Życiorys
Pochodził z północno-wschodnich Chin z Jinzhou z rodziny Du.
Buddyzmem zainteresował się w wieku 10 lat i opuścił rodziców, aby go praktykować. Najpierw studiował Winaję u nauczyciela winai Hongjinga. Śluby mnisie złożył w 697 r. Przez jakiś czas studiował na górze Song (chiń. 嵩山) w Henanie. Następnie studiował nauki szkoły tiantai w klasztorze Yuquan w Hubei. Tam też po raz pierwszy usłyszał o szkole chan i rozpoczął wędrówkę w celu znalezienia mistrza chan Songyuego Hui’ana. Po odnalezieniu go rozpoczął praktykę chan, w której uczynił pewne postępy. Nie był jednak zadowolony i Songyue Hui’an polecił mu Szóstego Patriarchę Huinenga.
Po ośmiu latach praktyki w klasztorze Huinenga w Caoxi w Shaozhou osiągnął oświecenie, ale jeszcze przez dalszych 7 lat przebywał w tym klasztorze praktykując chan, służąc mistrzowi i dociekając najgłębszych tajników chanu. Gdy Huineng zozbaczył go po raz pierwszy, spytał
- Skąd jesteś?
- Przychodzę z Song Shan (z góry Song).
- Co to jest, co właśnie przyszło?
- Nanyue nie potrafił odpowiedzieć.
W osiem lat później Nanyue nagle osiągnął oświecenie i poszedł zakomunikować to mistrzowi
- Osiągnąłem zrozumienie.
- Co to jest?
- To znaczy, że rzecz straciła swój znak.
- Zatem może to być uwidocznione czy też nie?
- Nie mówię, że to może być uwidocznione, ale nie może być skalane.
- Ta nieskalana rzecz jest tym, co wszyscy buddowie utrzymują w umyśle. Ty masz to samo i ja mam to także. Pradżniatara (skt Prajñātara) przepowiedział związek z tobą i że później wyślesz konia, który stratuje na śmierć ludzi tego świata[1].
W 713 r. przybył na górę Heng w prowincji Hunan, która zwana była także Nanyue. Znajdował się na niej silny ośrodek buddyzmu tiantai. Wkrótce zgromadziła się wokół niego niewielka grupa uczniów i rozpoczął nauczanie chanu.
Miał 6 oświeconych uczniów, z których najwybitniejszym był Mazu Daoyi.
11 dnia 8 miesiąca 744 r. mistrz zmarł. Otrzymał pośmiertny tytuł Mistrz chan Wielkiej Mądrości. Jego stupa otrzymała nazwę Najbardziej Zwycięskie Koło.
Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.
- 28/1. Bodhidharma (zm. ok. 543)
- 29/2. Dazu Huike (487–593)
- 30/3. Daofu
- 30/3. Zongchi (mniszka)
- 30/3. Daoyu
- 30/3. Jianzhi Sengcan (zm. 606)
- 31/4. Dayi Daoxin (579–651)|
- 32/5. Niutou Farong (594–657) szkoła niutou
- 32/5. Lao’an Hui’an (580–707) (Songyue) szkoła chan lao’an
- 32/5/1. Pŏmnang (Korea)
- 32/5. Daman Hongren (601–674)
- 33/6. Zhishen (609–702)
- 33/6. Yuquan Shenxiu (607–706) Północna szkoła stopniowego oświecenia
- 33/6. Dajian Huineng (638–713) Południowa szkoła nagłego oświecenia
- 34/7. Heze Shenhui (670–762) szkoła chan heze
- 34/7. Yongjia Xuanjue (także jako Yisu Xuanjue) (665–713)
- 34/7. Sikong Benjing (667–761)
- 34/7. Qingyuan Xingsi (660–740)
- 34/7. Nanyang Huizhong (675–775)
- 34/7. Nanyue Huairang (677–744)
- 35/8. Zhida chanshi (bd)
- 35/8. Mazu Daoyi (709–788) szkoła hongzhou
- 36/9. Nanquan Puyuan (748–835)
- 36/9. Baizhang Huaihai (720–814)
- 31/4. Dayi Daoxin (579–651)|
- 29/2. Dazu Huike (487–593)
Przypisy
- ↑ Ta niezwykła przepowiednia odnosiła się do późniejszego ucznia Nanyuego, Mazu (Ma=koń a Zu=patriarcha).
Bibliografia
- R.H. Blyth. Zen and Zen Classics. Vol. 3. The Hokuseido Press. Tokio, 1970 (brak ISBN)
- Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ISBN 0-87773-433-X.
- Andy Ferguson. Zen’s Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ISBN 0-86171-163-7.