Mielnica Podolska
| |||||
Państwo |
| ||||
---|---|---|---|---|---|
Obwód | |||||
Rejon | czortkowski | ||||
Powierzchnia | 10 km² | ||||
Wysokość | 310 m n.p.m. | ||||
Populacja (2017) • liczba ludności |
| ||||
Nr kierunkowy | +380 3541 | ||||
Kod pocztowy | 48752 | ||||
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego ![]() | |||||
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |||||
![]() | |||||
| |||||
Strona internetowa |
Mielnica Podolska, Mielnica (ukr. Мельниця-Подільська, Melnycia-Podilśka) – wieś na Ukrainie, nad Dniestrem, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie czortkowskim[2].
Historia
W Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego (1885. T. V) miejscowość wzmiankowana jako Mielnica, miasto w powiecie borszczowskim.
1 kwietnia 1934 roku Mielnica otrzymała prawa miejskie[3]. W okresie międzywojennym była siedzibą komisariatu Straży Celnej jak również stacjonowała tu placówka Straży Celnej „Mielnica”[4], a później strażnica KOP „Mielnica”[5].
W marcu 1938 przyznano Marszałkowi Edwardowi Śmigłemu-Rydzowi honorowe obywatelstwo Mielnicy[6].
Pod okupacją niemiecką w Polsce pozbawiona praw miejskich; → gmina Mielnica.
W latach 1943–1944 miejscowość była schronieniem dla ludności z okolicznych wiosek przed atakimi OUN-UPA, niemniej jednak nacjonaliści ukraińscy zamordowali tutaj lub w okolicy 18 Polaków[7].
W 1989 liczyło 3979 mieszkańców[8].
W 2013 liczyło 3700 mieszkańców[9].
Zabytki
- zamek - zdobyty w 1648 r. przez Kozaków pod wodzą Maksyma Krzywonosa.
- dwór wybudowany na przełomie XVIII i XIX w. w stylu klasycystycznym przez Jerzego Jakuba Dunina Borkowskiego[10]. Do 1906 właścicielem dóbr był Mieczysław Dunin Borkowski[11].
Ludzie
- Marjan Filipecki – nauczyciel, w 1936 mianowany kierownikiem miejscowej 7-klasowej szkoły[12].
Przypisy
- ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.65
- ↑ Постанова Верховної Ради України від 17 липня 2020 року № 807-IX "Про утворення та ліквідацію районів" [online], Офіційний вебпортал парламенту України [dostęp 2023-03-12] (ukr.).
- ↑ Dz.U. z 1934 r. nr 25, poz. 186.
- ↑ Kalendarz z szematyzmem funkcjonariuszy Straży Celnej na rok 1927, Nakładem Zarządu Internatu imienia dra Władysława Rasińskiego dla Dzieci Funkcjonariuszy Straży Celnej, 1927, s. 256 .
- ↑ Jerzy Prochwicz: Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 315. ISBN 83-88973-58-4.
- ↑ Honorowe obywaielstwa dla Marszałka Śmigłego Rydza. „Wschód”. Nr 80, s. 6, 10 kwietnia 1938.
- ↑ HenrykH. Komański HenrykH., SzczepanS. Siekierka SzczepanS., Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie tarnopolskim 1939-1946, wyd. 2, Wrocław: Nortom, 2006, s. 47, ISBN 83-89684-61-6, ISBN 978-83-89684-61-5, OCLC 156875487 .
- ↑ Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
- ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України, 2013. [dostęp 2023-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-21)]. (ukr.).
- ↑ RomanR. Aftanazy RomanR., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 9: Województwo podolskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 248-250, ISBN 83-04-04268-1, ISBN 83-04-03701-7 (całość) .
- ↑ Zgon obywatela-patrioty. „Nowości Illustrowane”. Nr 46, s. 17, 17 listopada 1906.
- ↑ Dziennik Urzędowy Kuratorjum Okręgu Szkolnego Lwowskiego. 1936, R. 40, nr 1-12 (str. 405) [dostęp 2018-11-12]
Linki zewnętrzne
- Mielnica, miasto, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 344 .
- Archiwalne widoki miejscowości w bibliotece Polona
- ЕСУ: 65561
- p
- d
- e
|