Michel Junot
Data i miejsce urodzenia | 29 września 1916 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 20 lipca 2008 |
Zawód, zajęcie | urzędnik państwowy, polityk |
Alma Mater | Uniwersytet Paryski, École libre des sciences politiques |
Stanowisko | deputowany do Zgromadzenia Narodowego (1958–1962), poseł do Parlamentu Europejskiego I kadencji (1981–1983) |
Partia | Narodowe Centrum Niezależnych i Republikanów, Zgromadzenie na rzecz Republiki, Prawica Liberalno-Chrześcijańska |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Michel Henri Louis Bertrand Edmond Junot (ur. 29 września 1916 w Paryżu, zm. 20 lipca 2008 w Boulogne-Billancourt) – francuski urzędnik państwowy i polityk, od 1958 do 1962 deputowany krajowy, od 1981 do 1983 poseł do Parlamentu Europejskiego I kadencji.
Życiorys
Syn architekta André Junota i Marguerite Borie. Według własnych deklaracji był potomkiem Jean-Andoche’a Junota[1]. Ukończył studia z prawa publicznego na Uniwersytecie Paryskim oraz École libre des sciences politiques. Od maja 1940 pracował jako urzędnik państwowy w strukturach Francji Vichy, był m.in. pracownikiem ministerstwa spraw wewnętrznych, subprefektem Pithiviers i sekretarzem generalnym departamentu Loiret. W 1944 zwolniony ze służby, powrócił do pracy w administracji publicznej rok później, a w 1948 przywrócony do służby z niższą rangą ze względu na pracę na rzecz Francji Vichy. Następnie do 1958 zajmował stanowiska m.in. delegata do Francuskiej Afryki Równikowej, sekretarza generalnego Indre, doradcy sekretarzy stanu ds. lotnictwa cywilnego i służby publicznej oraz szefa gabinetu ministra rekonstrukcji i budownictwa. Od 1964 był doradcą ministra finansów Wybrzeża Kości Słoniowej, następnie pod koniec lat 60. przeszedł do sektora prywatnego, kierując spółkami z koncernu Westinghouse. Zajmował stanowiska dyrektora centrum informacyjnego Maison de l’Europe w Paryżu i szefa stowarzyszenia francusko-tajwańskiego. Autor publikacji książkowych[2].
W kadencji 1958–1962 zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym z ramienia Narodowego Centrum Niezależnych i Republikanów[3], od 1958 pełnił funkcję sekretarza generalnego partii[1]. Był także delegatem Francji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy i liderem tamtejszej frakcji liberalnej[4]. Od 1972 do 1977 pozostawał merem Nanteuil-le-Haudouin, zaś od 1977 zastępcą mera Paryża Jacques’a Chiraca. W latach 1979–1986 radny regionu Île-de-France. Od czerwca 1981 do stycznia 1983 wykonywał mandat posła do Parlamentu Europejskiego z ramienia Zgromadzenia na rzecz Republiki (zastąpił Maurice’a Doublet). Zasiadł we władzach frakcji Europejskich Postępowych Demokratów[5]. W latach 90. został członkiem Prawicy Liberalno-Chrześcijańskiej, udzielał się także jako komentator na antenie prawicowego Radio Courtoisie.
Trzykrotnie żonaty, doczekał się czworga dzieci. Jego syn Philippe Junot był modelem, a od 1978 do 1978 mężem księżniczki Monako Karoliny. Zmarł w wyniku nowotworu[1].
Kontrowersje
W latach 90. prowadzono śledztwo w jego sprawie w związku z odpowiedzialnością za zbrodnie przeciwko ludzkości związane z funkcjonowaniem na zarządzanym przez niego terytorium obozów przejściowych w Pithiviers i Beaune-la-Rolande oraz deportacjami ludności żydowskiej| Sam Junot zaprzeczał odpowiedzialności za te wydarzenia, twierdząc także, że miał o nich ograniczoną wiedzę. Wytoczył także skutecznie dziewięć powództw przeciwko mediom i politykowi opisującym go jako winnego, otrzymując rekompensatę finansową[1][6].
Odznaczenia
Odznaczony m.in. Legią Honorową V klasy, Krzyżem Wojennym (za lata 1939–1945), Medalem Lotniczym, Orderem Gwiazdy Czarnej III klasy i Medalem Wolnej Francji. Otrzymał także belgijski Order Korony III klasy oraz Order Gwiazdy Wielkiego Komora[2].
Przypisy
- ↑ a b c d Michel Junot, homme politique. lemonde.fr, 26 lipca 2008. [dostęp 2022-12-02]. (fr.).
- ↑ a b Michel Junot. whoswho.fr. [dostęp 2022-12-02]. (fr.).
- ↑ Michel Junot. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2022-12-01]. (fr.).
- ↑ Junot, Michel. coe.int. [dostęp 2022-12-02]. (ang.).
- ↑ Michel Junot. europarl.europa.eu. [dostęp 2022-12-01].
- ↑ L'ancien sous-préfet Michel Junot gagne neuf procès en diffamation. la-croix.com, 27 listopada 1997. [dostęp 2022-12-02]. (fr.).