Leon Supiński
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 18 lutego 1874 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 2 marca 1950 | ||
Minister sprawiedliwości | |||
Okres | od 17 listopada 1918 | ||
Przynależność polityczna | ZD | ||
Poprzednik | funkcja utworzona | ||
Następca | |||
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego | |||
Okres | od 17 stycznia 1929 | ||
Poprzednik | |||
Następca | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Leon_Supi%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg/220px-Leon_Supi%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg)
Leon Władysław Supiński (ur. 18 lutego 1874 w Gołębiówce, zm. 2 marca 1950 w Warszawie) – polski prawnik, minister sprawiedliwości, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w latach 1929–1939, wolnomularz[2], członek Polskiej Organizacji Wojskowej.
Życiorys
Urodził się 18 lutego 1874 w Gołębiówce, pow. węgrowskim, w rodzinie Ludwika i Marii z Zaleskich[3]. Ukończył gimnazjum i zaczął studia prawnicze w Warszawie. W 1894 został skazany za działalność polityczną i zesłany, studia prawnicze ukończył w 1896 na Uniwersytecie w Dorpacie. W 1906 utworzył Koło Prawników Polskich, został również współzałożycielem Towarzystwa Kooperatystów oraz Towarzystwa Opieki nad Więźniami Patronat, w którym od 1911 pełnił funkcję prezesa. W 1915 został członkiem Komitetu Obywatelskiego Miasta Warszawy, był współorganizatorem polskiego sądownictwa.
Od 6 listopada 1918 do 2 września 1919 był ministrem sprawiedliwości w rządach: Ignacego Daszyńskiego, Jędrzeja Moraczewskiego i Ignacego Jana Paderewskiego.
W okresie od stycznia 1919 do kwietnia 1927 był radnym m.st. Warszawy. W latach 30. piastował funkcję prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej.
Od października 1919 do stycznia 1928 był prezesem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, w styczniu 1929, po zdymisjonowaniu Władysława Seydy został Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego i pozostał na tym stanowisku do agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę.
Po agresji ZSRR na Polskę przekroczył wraz z władzami Rzeczypospolitej granicę polsko-rumuńską, udając się następnie do Francji.
W 1946 powrócił do kraju i ponownie podjął pracę w Sądzie Najwyższym, gdzie od 14 maja 1946 do 3 czerwca 1947 był zastępcą Pierwszego Prezesa SN, po czym przeszedł w stan spoczynku. W latach 1946–1947 był również sędzią Najwyższego Trybunału Narodowego[4].
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 174-4-19)[5].
Ordery i odznaczenia
- Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1930)[6]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[7]
- Krzyż Niepodległości (17 marca 1932)[8]
- Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 9 listopada 1931[9], 11 listopada 1937[10])
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[3]
- Srebrny Medal za Długoletnią Służbę[3]
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę[3]
Przypisy
- ↑ Od 17 września 1939 na uchodźstwie, nie wykonywał funkcji. Funkcjonowanie Sądu Najwyższego w Polsce zostało zawieszone przez okupanta niemieckiego
- ↑ Wojciech Giełżyński: Masoneria polska a ruch spółdzielczy i niepodległościowy. Wirtualny Wschód Wolnomularski, 30 listopada 2005. [dostęp 2009-06-30].
- ↑ a b c d Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1984, s. 300. Przedruk techniką fotooffsetową wykonany w Zakładach Graficznych RSW Książka Prasa Ruch w Ciechanowie z przygotowanej do druku odbitki korektowej nie wydanej książki z egzemplarza udostępnionego przez Bibliotekę Narodową w Warszawie.
- ↑ Encyklopedia Warszawy z 1994.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: STEFAN SUPIŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-22] .
- ↑ M.P. z 1930 r. nr 260, poz. 351 „za zasługi na polu organizacji i administracji sądownictwa w dziedzinie podniesienia i utrwalenia prawodawstwa oraz za pracę społeczną i narodową”.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 64, poz. 82 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 346 „za zasługi na polu organizacji i administracji sądownictwa”
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411 „za zasługi na polu pracy w sądownictwie”.
Bibliografia
- Supiński Leon [w:] Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, ISBN 83-7066-569-1, t.I. s.70–71.
- p
- d
- e
- Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej
Późniejsi członkowie rządu |
---|
- p
- d
- e
W dniu zaprzysiężenia |
|
---|---|
Późniejsi członkowie rządu |
|
- p
- d
- e
W dniu zaprzysiężenia | |
---|---|
Późniejsi członkowie rządu |
|
- p
- d
- e
- p
- d
- e
II Rzeczpospolita (1917–1939) |
|
---|---|
PRL (1945–1990) |
|
III Rzeczpospolita (od 1990) |
|
- p
- d
- e
1921–1945 |
|
---|---|
od 1982 |
|
- VIAF: 2796151778259618130001
- PLWABN: 9810543968305606