Kot birmański
![]() | Ten artykuł od 2017-12 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() | Nie mylić z: kot burmański. |
![]() Kot birmański | |||
Kod EMS | SBI | ||
---|---|---|---|
Kategoria | II | ||
Pochodzenie | Mjanma | ||
Nazwa angielska | Sacred Birman, Sacred Cat Of Burma | ||
Inne nazwy | święty kot | ||
Standardy rasy (według organizacji felinologicznych) | |||
CFA | standard | ||
FIFe | standard | ||
TICA | standard | ||
ACFA | standard | ||
ACF | standard | ||
CCA | standard | ||
Punktacja za standard rasy (według FIFe) | |||
Głowa | 20 | ||
Korpus | 20 | ||
Ogon | 10 | ||
Futro kolor | 15 | ||
Futro jakość | 10 | ||
Kondycja | 5 | ||
Uznane odmiany barwne | |||
Kod EMS | SBI | ||
|
Kot birmański (znany również jako Sacred Birman i Sacred Cat Of Burma[1]) (nie należy go mylić z kotem burmańskim) – rasa kota należąca do ras półdługowłosych, uznanych przez FIFe.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c8/7-month-old_Birman_kitten_%282006%29.jpg/250px-7-month-old_Birman_kitten_%282006%29.jpg)
Wygląd
Kot birmański ma wydłużone ciało, okrągłą głowę z krótkim pyskiem, jednak nie tak krótkim, jak u kota perskiego, „rzymski” nos, szafirowo-błękitne oczy i gęste, jedwabiste futro. Umaszczenie kotów tej rasy to klasyczny colourpoint (znaczenia na łapkach, pyszczku, uszach i ogonie w kolorze kontrastującym z bladym kolorem futerka na grzbiecie), który jest wzbogacony o białe skarpetki na przednich łapkach oraz „ostrogi” na łapkach tylnych. Kolor ostróg i skarpetek jest zawsze śnieżnobiały. Genetyka tej cechy jest niejasna; kot birmański to jedyna rasa mogąca pochwalić się tą cechą. Wyjątkowo trudno jest wyhodować kociaka, który posiadałby idealnie symetryczne „ostrogi” i „skarpetki”, dlatego też tak niewiele jest kotów birmańskich na wystawach. Ich umaszczenie musi być idealne, by mogły zdobywać nagrody wystawowe.
Występują w siedmiu podstawowych odmianach kolorystycznych:
- seal (czarny)
- czekoladowy
- niebieski
- liliowy
- rudy
- kremowy
- szylkretowy, przy czym szylkret możemy podzielić na pododmiany: seal, czekoladowy, niebieski i liliowy.
Ponadto, każda z wyżej wymienionych odmian może mieć swoją wersję pręgowaną (tabby).
Kociaki birmańskie rodzą się białe, wybarwiają się stopniowo aż do osiągnięcia wieku dorosłości (do około 3 lat).
Historia
Z historią tej rasy związane są legendy. Według jednej z nich, koty te powstały w klasztorze w Birmie i były tam czczone jako wcielenia zmarłych mnichów. Nie wiadomo, w jaki sposób dotarły do Europy. Najprawdopodobniej samiec i samica zostali przywiezieni z Birmy do Europy na statku. Samiec nie przeżył, ale okazało się, że samica była w ciąży.
Inna z wersji zdarzeń mówi o tym, że pierwsze okazy kotów birmańskich przywieziono do Europy w 1919 jako prezent od kapłanów khmerskich dla Francuza, Augusta Pavie, badacza i podróżnika. W 1925 pierwszy raz pokazano kota birmańskiego na wystawie, a od lat 60. XX wieku można było spotkać koty tej rasy w Stanach Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii.
Kolejna wersja głosi, że pierwsza para kotów tej rasy została wykradziona przez sługę ze świątyni Lao-Tsun i sprzedana milionerowi amerykańskiemu Vanderbiltowi w 1920.
Są to jednak tylko legendy. W rzeczywistości koty te uzyskano w ramach francuskiego programu hodowlanego z użyciem kotów europejskich krótkowłosych, kotów syjamskich i perskich. Owa legenda miała w pierwszych latach po powstaniu rasy zapewnić lepszą sprzedaż, jednak okazała się zadziwiająco trwała.[2]
Charakter
Bardzo przyjacielskie i życzliwe w stosunku do ludzi, koty te są inteligentne i towarzyskie, ale nie nachalne. Potrafią porozumieć się z innymi domowymi zwierzętami. Bardzo lubią dzieci. Są raczej nieufne wobec obcych, szybko przywiązują się do swojej rodziny, wybierając sobie szczególnie jednego z jej członków. Nie lubią samotności i potrzebują towarzystwa ludzi.