Kościół Saint Laurent w Paryżu
![Wikipedia:Weryfikowalność](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Question_book-4.svg/50px-Question_book-4.svg.png)
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
![]() | |||
![]() | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Miejscowość | Paryż | ||
Wyznanie | |||
Kościół | |||
Wezwanie | św. Wawrzyńca | ||
Położenie na mapie Paryża ![]() | |||
Położenie na mapie Francji ![]() | |||
Położenie na mapie Île-de-France ![]() | |||
![]() | |||
|
Kościół Saint-Laurent (św. Wawrzyńca) – kościół katolicki w 10. okręgu Paryża, budowany etapami od XV do XVII w.
Historia
Pierwszy kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca powstał na terenie miasta w VI wieku równocześnie z klasztorem. Położony poza obrębem murów miejskich, został w 885 r. zniszczony przez Normanów. Nowy kościół został wzniesiony w 1180 r. i pełnił swoje funkcje do XV wieku, kiedy okazał się za mały dla wiernych z Przedmieścia Św. Marcina. Rozpoczęto budowę nowego obiektu w stylu gotyku płomienistego, zachowując jednak częściowo dawne mury. W 1429 r. dokonano poświęcenia gotowego już prezbiterium i chóru, chociaż reszta obiektu nie była nawet przykryta dachem.
W XVII wieku prace trwały nadal, kościół nie miał jeszcze fasady, w dodatku wybuchł spór o jej ostateczny styl: czy zachować przestarzały już porządek gotycki, czy też wykończyć kościół w stylu klasycystycznym. Ostatecznie w 1655 r. zakończono przykrywanie nawy, przy której pozostano przy stylu gotyckim (tym samym kościół stał się ostatnią w Paryżu budowlą w tym stylu), jednak fasada miała być już czysto klasycystyczna. Projektant, Antoine Le Pautre, wzorował się na budownictwie włoskim i przy konstruowaniu fasady dokonał też redekoracji chóru i prezbiterium. W tym też czasie w kościele znalazły się imponujące organy.
W czasie II Cesarstwa wielka przebudowa miasta dotknęła bezpośrednio okolice kościoła, który znalazł się u zbiegu dwóch nowych bulwarów: Strasbourg i Magenta. Siedemnastowieczna fasada, która wysuwała się przed planowaną linię domów, została zburzona i zastąpiona neogotycką, zaprojektowaną przez Simona-Claude'a Constant-Dufeuxa.
Architektura
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bd/Photo_egliseSaint-Laurent2_arriere_paris_france_2006-08-14.jpg/250px-Photo_egliseSaint-Laurent2_arriere_paris_france_2006-08-14.jpg)
Kościół stanowi mieszankę stylów, uformowaną przez kolejne przebudowy. Najstarsze jego elementy, pochodzące jeszcze z dwunastowiecznej budowli, znajdują się w tylnej części obiektu. Wykazują one cechy przejściowe - występują zarówno gotyckie łuki ostre, jak i wcześniejsze półkoliste, ogólna niewielka wysokość i bryła obiektu przypominają styl romański, jednak podstawą konstrukcji są już gotyckie łuki odporowe. Dekorację stanowią doryckie pilastry oraz gotyckie sterczyny. Wieża kościelna z XVII w., pierwotnie połączenie gotyckiej konstrukcji z ażurowym siedemnastowiecznym hełmem, w XIX wieku została przebudowana na typowo neogotycką iglicę.
Neogotycka fasada naśladuje z kolei gotyk pełny. Wejście główne otacza imponująco rzeźbiony portal, okna na wyższych poziomach fasady dekorują maswerki. Całość wykończona została ażurową attyką, oba skrzydła fasady wieńczą rzędy sterczyn, znajdują się w nich również okna ostrołukowe.