Kiang tybetański
Equus kiang[1] | |||
Moorcroft, 1841 | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Infragromada | |||
Rząd | nieparzystokopytne | ||
Podrząd | koniokształtne | ||
Rodzina | koniowate | ||
Rodzaj | koń | ||
Gatunek | kiang tybetański | ||
Synonimy | |||
| |||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
Zasięg występowania | |||
![]() | |||
| |||
|
Kiang tybetański[3], kiang (Equus kiang) – gatunek dużego ssaka z rodziny koniowatych. Zamieszkuje góry w Tybecie, na wysokości od 4000 do 7000 metrów n.p.m., Nepal, Chiny i Indie. Niektórzy naukowcy klasyfikują go jako podgatunek osła azjatyckiego E. hemionus kiang, jednak - wyniki badań genetycznych wskazują, że kiang jest odrębnym gatunkiem.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0d/Equus_kiang_holdereri04.jpg/250px-Equus_kiang_holdereri04.jpg)
Jest największym ze wszystkich współczesnych osłów, osiąga w kłębie 140 cm i wagę 250-440 kg[4]. Ubarwienie brunatnorude, brzuch w kolorze białym. Futro gęste, wełniste.
Zamieszkuje tereny stepowe i półpustynne. Odżywia się trawą i krzewami.
Podgatunki
Wyróżniono trzy podgatunki kianga[5][3]. Ich pozycja systematyczna jest niepewna[6][7] i wymaga udokumentowania[2].
- E. kiang holdereri – kiang wschodni[3]
- E. kiang kiang – kiang zachodni[3]
- E. kiang polyodon – kiang południowy[3]
Przypisy
- ↑ Equus kiang, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b c d e f g h Equus kiang, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ a b c d e Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 165–166. ISBN 978-83-88147-15-9.
- ↑ Hui-Yu Wang: Equus kiang. Animal Diversity Web. [dostęp 2010-08-02]. (ang.).
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Equus kiang. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2 sierpnia 2010]
- ↑ N. Shah: Status and action plan for the kiang (Equus kiang). w: Equids: Zebras, Asses, and Horses. Status Survey and Conservation Action Plan. Gland, Szwajcaria: World Conservation Union, 2002, s. 72-81. ISBN 2-8317-0647-5.
- ↑ G. B. Schaller: Wildlife of the Tibetan Steppe. Chicago: The University of Chicago Press, 1998. ISBN 0-226-73652-0.
Linki zewnętrzne
- Zipcode Zoo
- Britannica: animal/kiang
- БРЭ: 2062486
- Catalana: 0118543
- DSDE: kiang