Karabin maszynowy ZB vz. 26
![]() | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Producent | |||
Rodzaj | |||
Historia | |||
Prototypy | 1926 | ||
Produkcja | 1928–1945 | ||
Wyprodukowano | 34 600 sztuk (nie licząc wersji licencyjnych) | ||
Dane techniczne | |||
Kaliber | 7,92 mm | ||
Nabój | |||
Magazynek | 20 lub 30 naboi | ||
Wymiary | |||
Długość | 1161 mm | ||
Długość lufy | 672 mm | ||
Masa | |||
broni | 9,65 kg | ||
Inne | |||
Prędkość pocz. pocisku | 762 m/s | ||
Szybkostrzelność teoretyczna | 500 strz./min | ||
Zasięg skuteczny | 1000 m | ||
|
ZB vz. 26 (czes. Lehky Kulomet ZB vzor 26) – czechosłowacki ręczny karabin maszynowy z okresu dwudziestolecia międzywojennego.
Historia
ZB vz. 26 został skonstruowany przez Vaclava Holka w 1926 roku w czechosłowackich zakładach zbrojeniowych Zbrojovka Brno, które rozpoczęły jego produkcję w roku 1928.
Licencję na jego produkcję wykupiła brytyjska firma Royal Small Arms Factory, która zmodyfikowała oryginalną konstrukcję i wprowadziła do uzbrojenia jako karabin maszynowy Bren. Licencyjną produkcję podjęto też w Jugosławii i w Chinach; Japończycy skopiowali częściowo broń konstruując swój karabin maszynowy Typ 96, a Hiszpanie – budując km FAO[1].
Poprawiona wersja z nieznacznie zmienioną konstrukcją wewnętrzną i sposobem produkcji była znana jako karabin maszynowy ZB vz. 30[1].
Broń ta używana była między innymi w armii czechosłowackiej, chińskiej, rumuńskiej, słowackiej, litewskiej, sowieckiej, północnokoreańskiej i jugosłowiańskiej. W Czechosłowacji służył także za uzbrojenie lekkich samochodów pancernych takich jak OA vz.30 lub OA vz.27 i tankietki Tančik vz.33. Po zajęciu Czechosłowacji przez III Rzeszę ZB vz. 26 trafił na wyposażenie jednostek Waffen-SS pod nazwą MG-26(t).
Budowa i działanie
Broń miała bardzo prostą konstrukcję, łatwą do rozkładania i czyszczenia. Działała na zasadzie odprowadzenia gazów prochowych przez boczny otwór w lufie; gazy popychały długi tłok, umieszczony pod lufą, którego ruch odryglowywał zamek. Cylinder tłoka wyposażony był w zawór gazowy, pozwalający na regulację ciśnienia. Ryglowanie zamka przez przekoszenie w płaszczyźnie pionowej[1]. Główna sprężyna powrotna była w kolbie, druga, mniejsza, u nasady kolby łagodziła uderzenie zespołu zamka podczas jego ruchu[2].
Lufa szybkowymienna, ożebrowana dla ułatwienia chłodzenia. Zasilanie z dwurzędowego magazynka mieszczącego 20 naboi[2] (lub także 30[1]), umieszczonego na górze broni; gniazdo magazynka wyposażone w pokrywę przeciw kurzowi. Łuski wyrzucane były przez okno na spodzie broni, także wyposażone w pokrywę, automatycznie otwierającą się po ściągnięciu spustu. Spust wyposażony był w przełącznik ognia/bezpiecznik, pozwalający na strzelanie ogniem ciągłym i pojedynczym[2].
Ze względu na umieszczenie magazynka na górze broni, przyrządy celownicze zamontowane były z lewej strony, równolegle do lufy[1], na zespole gazowym[2].
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Fotografie karabinu LK vz. 26 (cz.)
- p
- d
- e
Pistolety | |||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Pistolety maszynowe | |||||||||||
Strzelby | |||||||||||
Karabiny i karabinki |
| ||||||||||
Karabiny maszynowe |
| ||||||||||
Karabiny przeciwpancerne | |||||||||||
Granaty ręczne | |||||||||||
Granatniki i przenośne wyrzutnie przeciwlotnicze | |||||||||||
Miotacze ognia |
| ||||||||||
Konstrukcje prototypowe i eksperymentalne |
|