Kalwaria Miadziolska
![]() | |||
Państwo | |||
---|---|---|---|
Miejscowość | Miadzioł | ||
Typ obiektu | kalwaria | ||
Fundator | Antoni Koszczyc | ||
Data budowy | 1765 r. | ||
Data odsłonięcia | 17 kwietnia 1765 r., 28 i 29 maja 1928 r., 14 września 2014 r. | ||
Ważniejsze przebudowy | 1927-1929, 2014 r. | ||
Położenie na mapie obwodu mińskiego ![]() | |||
Położenie na mapie Białorusi ![]() | |||
![]() | |||
|
Kalwaria Miadziolska – założenie kalwaryjne zlokalizowane w Miadziole, w obwodzie mińskim na Białorusi.
Historia
I kalwaria
Kalwaria powstała w 1765 r. w Starym Miadziole, zwanym „książęcym”, będącym własnością Radziwiłłów. Została założona przez karmelitów bosych, którzy w 1754 r. na wzniesieniu ponad miastem wznieśli zespół klasztorno-kościelny. Kalwaria Pasyjna w 1772 r. składała się z 21 kaplic i 8 bram rozłożonych po okolicznych polach, lasach i wzgórzach oraz na rynku miasteczka. Pomysł i rozplanowanie zaczerpnięte zostały z jerozolimskiej drogi krzyżowej. Kaplice o różnych kształtach zostały zbudowane z drewna na kamiennej podmurówce – wewnątrz zaś posiadały olejne obrazy i figury rzeźbione w drewnie. Poświęcenia kaplic dokonał 8 sierpnia 1772 r. bp Feliks Towiański, sufragan białoruski przy licznie zgromadzonej rzeszy wiernych z całego województwa. Ceremonia trwała 4 dni, gości częstowali ówcześni gospodarze Koszczycowie. Opiekę nad Kalwarią sprawowało Bractwo Dobrej Śmierci, powstałe przy kościele karmelitów.
II kalwaria
Po upadku powstania listopadowego w 1833 r. karmelici zostali usunięci z Miadzioła. Obiekty sakralne przechodziły z rąk do rąk, aż w końcu uległy poważnemu zniszczeniu. W kościele ocalał jedynie krucyfiks uznawany za cudowny. Również Kalwaria poważnie ucierpiała. W 1866 r. parafia została przekazana kościołowi prawosławnemu. Kiedy po odzyskaniu Niepodległości karmelici wrócili do Miadzioła, już nie odzyskali dawnego klasztoru.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Miadzie%C5%82_Stary%2C_Kalvaryja-Miastra._%D0%9C%D1%8F%D0%B4%D0%B7%D0%B5%D0%BB_%D0%A1%D1%82%D0%B0%D1%80%D1%8B%2C_%D0%9A%D0%B0%D0%BB%D1%8C%D0%B2%D0%B0%D1%80%D1%8B%D1%8F-%D0%9C%D1%8F%D1%81%D1%82%D1%80%D0%B0_%281930-39%29.jpg/220px-Miadzie%C5%82_Stary%2C_Kalvaryja-Miastra._%D0%9C%D1%8F%D0%B4%D0%B7%D0%B5%D0%BB_%D0%A1%D1%82%D0%B0%D1%80%D1%8B%2C_%D0%9A%D0%B0%D0%BB%D1%8C%D0%B2%D0%B0%D1%80%D1%8B%D1%8F-%D0%9C%D1%8F%D1%81%D1%82%D1%80%D0%B0_%281930-39%29.jpg)
W latach 1927–1929 rozpoczęto odbudowę Kalwarii. O. Bronisław Jarosiński wzorując się na Kalwarii Zebrzydowskiej wyznaczył z pomocą mieszkańców miejsca pod budowę kaplic, w których ustawił krzyże. Teren, gdzie znajdowała się kalwaria należał wówczas do mieszkającego w Starym Miadziole, Henryka Koziełł-Poklewskiego, który wyznaczył obszar pod kaplice. Stacje drogi krzyżowej poświęcił bp Władysław Bandurski w Święto Zesłania Ducha Świętego (Zielone Świątki) 27 maja 1928 r. Po śmierci Henryka Koziełł-Poklewskiego karmelici kupili 50 ha ziemi, za środki uzyskane ze sprzedaży folwarku w Niekasiecku. W latach 1933–1938 staraniem o. Ignacego Bylicy wybudowano 15 kaplic z cegły i kamienia, pokrytych blachą. Kalwaria na nowo zaczęła przyciągać pątników, którzy przy okazji korzystali z posługi sakramentalnej i duchowej pomocy zakonników. Dalsze prace przy restauracji kalwarii przerwała II wojna światowa. 2 listopada 1942 r. kalwaria licząca wówczas około 40 kaplic, została rozebrana i zniszczona. W 1949 karmelici zostali repatriowani do Polski[1].
III kalwaria
W 1989 r. karmelici po raz drugi powrócili do Miadzioła. W latach 2000. na wzgórzu, wokół którego znajdowała się Kalwaria, ustawiono drewniane krzyże. Następnie trwały starania o przyznanie ziemi pod kaplice w celu odnowienia stacji drogi krzyżowej. W 2008 r. młodzieżowi aktywiści z Miadzioła opracowali plan odbudowy[2]. Kościół dosyć szybko powrócił do dawnego blasku, byłego klasztoru nie udało się odzyskać, więc po latach zamieszkiwania w bloku, wybudowano nowy. Odbudowana Kalwaria jest wzorowana na Kalwarii Zebrzydowskiej. 12 lipca 2014 r. biskup Juryj Kasabucki wmurował dwa kamienie węgielne, z których jeden pochodzi z klasztoru karmelitów Stella Maris na Górze Karmel i upamiętnia pierwszą Kalwarię z 1765 r. Drugi kamień przywieziono z klasztoru bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej, upamiętnia on drugą Kalwarię z 1928 r. 14 września 2014 roku odbyły się uroczystości poświęcenia Kalwarii, którym przewodził metropolita mińsko-mohylewski, arcybiskup Tadeusz Kondrusiewicz[1][3].
Obecnie
Miadziolska Kalwaria jest jedyną kalwarią na Białorusi. Znajduje się na północnym obrzeżu miasta, po obu stronach drogi Miadzioł-Postawy. Dwa razy do roku (w lipcu w Święto Matki Bożej Szkaplerznej i wrześniu, w Święto Podwyższenia Krzyża Świętego) wierni miadziolskiej parafii odbywają nabożeństwa drogi krzyżowej. Łączna długość Kalwarii wynosi 2 km. Składa się ona z wejściowej Bramy Przebaczenia z figurą Matki Bożej z La Salette oraz 14 kaplic rozmieszczonych w lesie i na wzniesieniach. Z góry krzyży, na której znajduje się ołtarz polowy, rozpościera się panorama na Miadzioł i okoliczne jeziora: Miastro, Rudakowo i Narocz.
- Galeria
- Kaplica Piłata w latach 30. XX w.
- Kaplica Wieczernik w latach 30. XX w.
- Resztki kaplicy i krzyże ustawione na kalwaryjskim wzgórzu
- Brama przebaczenia
Przypisy
- ↑ a b Kalwaria w Miadziole – Karmel.pl [online], Karmel. Karmelici bosi, 11 marca 2020 [dostęp 2020-03-15] (pol.).
- ↑ Catholic.by – Вернікі Мядзела чакаюць аднаўлення Кальварыі [online], old.catholic.by [dostęp 2020-03-15] (biał.).
- ↑ Białoruscy katolicy przygotowują się do Świąt Wielkanocnych [online], www.rp.pl [dostęp 2020-03-15] (pol.).
- p
- d
- e
Powstałe w latach 1600–1795 |
|
---|---|
Powstałe w latach 1796–1945 |
|
Powstałe po 1945 |
|