Józef Szarowicz
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 6 lutego 1898 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 5–6 kwietnia 1940 |
Przebieg służby | |
Formacja |
|
Stanowiska | komendant posterunku |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Józef Szarowicz (ur. 6 lutego 1898 w Párnicy, zm. 5 lub 6 kwietnia 1940 w Kalininie) – starszy przodownik Policji Województwa Śląskiego.
Życiorys
Urodził się 6 lutego 1898 w Párnicy, w ówczesnym Kraju Korony Świętego Stefana, w rodzinie Stanisława i Wiktorii z Gąsiorów[1]. Był młodszym bratem Jana (1895–1940), legionisty, funkojonariusza Policji Województwa Śląskiego, zamordowanego w Kalininie[1].
Od 20 sierpnia 1914 roku do 17 lutego 1918 w Legionach Polskich, służył w 3 pułku piechoty, następnie internowany. Od 15 listopada 1918 roku do 30 listopada 1919 roku w Wojsku Polskim, służył w 10 pułku piechoty, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i walk z Czechami. Działacz plebiscytowy na Górnym Śląsku. Od 1 listopada 1923 roku w Policji Województwa Śląskiego, pełnił służbę w Goczałkowicach koło Pszczyny, od 16 sierpnia 1933 roku komendant posterunku w Żorach w powiecie rybnickim[1].
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku znalazł się w niewoli radzieckiej w specjalnym obozie NKWD w Ostaszkowie. 5 lub 6 kwietnia 1940 został zamordowany przez NKWD w Kalininie (obecnie Twer)[2]. Pochowany w Miednoje.
4 października 2007 został pośmiertnie awansowany na stopień aspiranta Policji Państwowej[3][4][5].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 18 października 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[6]
- Krzyż Walecznych trzykrotnie „za czyny orężne w bojach byłego 3 pp Leg.”[7]
- Brązowy Krzyż Zasługi
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r. - 1 stycznia 1986 (pośmiertnie)[8]
Zobacz też
- Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- Obozy NKWD dla jeńców polskich
- Ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Kalininie
- Zbrodnia katyńska
Przypisy
- ↑ a b c Księga Cmentarna Miednoje 2005 ↓, s. 885.
- ↑ Убиты в Калинине 2019 ↓, s. 546.
- ↑ Funkcjonariusze Policji – Uroczysty Apel Pamięci 9 listopada 2007 roku, plac marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie polskieradio.pl [dostęp 2012-03-23]
- ↑ Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 23), Warszawa 2008, s. 204–230. ISBN 978-83-917780-5-0.
- ↑ LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. katedrapolowa.pl. s. 263. [dostęp 2015-12-21]. (pol.).
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 245, poz. 270.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923 roku, s. 24.
- ↑ Zarządzenie Nr 1/86 Ministra Spraw Wojskowych z 1 stycznia 1986 r. w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r.” Dziennik Ustaw RP Nr 2 z 10 kwietnia 1986 r., s. 30.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
- Zuzanna Gajowniczek, Bernadetta Gronek, Bernard Kayzer: Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Grzegorz Jakubowski (red.). T. 2 M–Ż. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2005. ISBN 83-89474-06-9.
- Убиты в Калинине, захоронены в Медном. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów Ostaszkowskiego Obozu NKWD rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). T. 2: Биограммы военнопленных M–Я. Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2019. ISBN 978-5-6041921-5-3.