Józef Minkina
![]() por. Józef Minkina | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 28 stycznia 1900 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | lipiec 1941 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1919–1941 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 28 pułk piechoty | ||
Stanowiska | dowódca sekcji | ||
Główne wojny i bitwy | wojna polsko-ukraińska | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/Minkina_J%C3%B3zef_kpt.jpg/240px-Minkina_J%C3%B3zef_kpt.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/II_po%C5%82._1928_-_kadra_oficerska_14_pp.jpg/240px-II_po%C5%82._1928_-_kadra_oficerska_14_pp.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/31/Szko%C5%82a_Podoficerska_14pp_w_1930.jpg/240px-Szko%C5%82a_Podoficerska_14pp_w_1930.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Kompania_szkolna_ckm_14_pp_w_dniu_5_marca_1936.jpg/240px-Kompania_szkolna_ckm_14_pp_w_dniu_5_marca_1936.jpg)
Józef Minkina (ur. 28 stycznia 1900 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. w lipcu 1941 w Berlinie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w Piotrkowie Trybunalskim jako syn Jana i Józefy Miniszewskiej[1]. W roku 1914 ukończył w Pabianicach szkołę miejską, odpowiadającą czterem klasom szkoły średniej. Następnie, wobec faktu zamknięcia w czasie wojny szkół w zaborze rosyjskim, pobierał wykształcenie domowe[2].
W dniu 13 lutego 1919 r. wstąpił ochotniczo w Łodzi do formującego się 28 pułku piechoty. W szeregach tego pułku brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej[3]. Awansowany do rangi kaprala, wyróżnił się podczas walk toczonych przez 28 pułk Strzelców Kaniowskich w czerwcu 1920 roku. W dniu 2 czerwca tr. w czasie walk toczonych pod wsiami Borowoje i Ozierany, na czele swej sekcji wziął udział w kontrataku 9 kompanii 28 pSK i zdobył bolszewickie okopy, wypierając z nich nieprzyjaciela. Dwa dni później podczas ataku swej kompanii na wsie Łabudzie i Stachowicze, wykazał się walecznością zdobywając 3 karabiny maszynowe oraz dużo innego materiału wojennego (w tym wóz ze sprzętem telefonicznym, kancelarią i amunicją). W dniu 13 czerwca 1920 r. w czasie ataku 9 kompanii na wieś Spigalszczyzna, jako pierwszy wpadł do wsi wypierając z niej wroga[4]. Za te czyny odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[5][6]. Będąc podoficerem zawodowym nadal służył w 28 pułku Strzelców Kaniowskich. W 1926 roku skierowany został do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, którą ukończył po dwuletnim kursie[3].
Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego[a] został mianowany na stopień podporucznika, ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1928 roku i 33. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych – marszałka Józefa Piłsudskiego[b], został wcielony do 14 pułku piechoty[8], w którym pełnił służbę do 1937 roku.
W roku 1930 zajmował 72. lokatę łączną pośród podporuczników korpusu piechoty (była to nadal 33. lokata w starszeństwie)[9]. Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej[c] opublikowanym w dniu 3 grudnia 1930 r. został awansowany do rangi porucznika piechoty, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 r. i 45. lokatą[10][11]. W roku 1932 zajmował nadal 45. lokatę wśród poruczników piechoty w swoim starszeństwie[12], a na dzień 1 lipca 1933 r. – 1628. lokatę łączną pośród poruczników piechoty (była to jednocześnie 42. lokata w starszeństwie)[13]. W dniu 5 czerwca 1935 r. Józef Minkina zajmował już 1150. lokatę pośród wszystkich poruczników korpusu piechoty (była to zarazem 39. lokata w starszeństwie)[14].
Pełniąc służbę we włocławskim 14 pułku piechoty zajmował stanowiska: młodszego oficera szkolnej kompanii karabinów maszynowych (we wrześniu 1930 roku)[15], dowódcy 8 kompanii strzeleckiej (we wrześniu 1933 r.), dowódcy 3 kompanii ckm (we wrześniu 1934 roku)[16] oraz dowódcy 2 kompanii ckm (we wrześniu 1936 roku)[17]. Udzielał się aktywnie w życiu społecznym miasta Włocławka. Pełnił między innymi funkcję członka komisji rewizyjnej sekcji kajakarskiej Koła Przyjaciół Harcerstwa[18].
Awansowany do stopnia kapitana został ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 351. lokatą w korpusie oficerów piechoty[19]. Zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 marca 1936 r. odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi – za zasługi w służbie wojskowej[20].
Służba w Korpusie Ochrony Pogranicza[d]
Następnie został przeniesiony z 14 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza i w grudniu 1937 r. przybył do batalionu KOP „Podświle” (pułk KOP „Głębokie”). Rozkazem dowódcy batalionu „Podświle” Nr 192 z dnia 24 grudnia 1937 r. został zaszeregowany pod względem wymiaru dodatku służbowego do kategorii „A”, jako dowódca kompanii k.m. w Podświlu. W styczniu 1938 r. został członkiem batalionowej komisji do rozpatrywania wniosków o nadanie Odznaki KOP „Za służbę graniczną”. Dowódca Korpusu Ochrony Pogranicza rozkazem z dnia 28 maja 1938 r. (rozkaz K.O.P. nr 25/38) nadał kapitanowi Józefowi Minkina Brązowy Medal za Długoletnią Służbę. W dniach od 13 do 15 czerwca 1938 roku przebywał na zawodach strzeleckich w pułku KOP „Głębokie”. W dniu 16 października 1938 r. dowodził w garnizonie Podświle uroczystościami zorganizowanymi z okazji święta KOP. Na mocy rozkazu wydanego przez Dowódcę KOP (rozkaz L. dz. 556/tjn. Pers. I/39 ogłoszony w rozkazie dziennym batalionu „Podświle” Nr 17 z dnia 26 stycznia 1939 r.) został przeniesiony z kompanii karabinów maszynowych na stanowisko dowódcy 2 kompanii granicznej KOP „Prozoroki”. Z tego też powodu, z dniem 30 stycznia 1939 roku, dowódca batalionu przerwał udzielony mu urlop wypoczynkowy. Nowe stanowisko objął z dniem 28 lutego 1939 roku, natomiast dowództwo kompanii k.m. zdał w dniu 18 lutego 1939 roku. Na dzień 23 marca 1939 r. nadal piastował funkcję dowódcy 2 kompanii granicznej batalionu „Podświle”[21], zajmując w tym czasie 279. lokatę wśród kapitanów piechoty ze swojego starszeństwa[22].
Kampania wrześniowa
Na wrześniowe szlaki wyruszył na czele 4 kompanii piechoty II batalionu 3 pułku piechoty KOP (II batalion 3 pp KOP zmobilizowany został przez batalion KOP „Podświle”)[23]. Ze swym oddziałem walczył na Wołyniu, udało mu się uniknąć niewoli – odłączył się od swej jednostki w trakcie walk toczonych z wojskami radzieckimi w pobliżu wsi Nawóz.
Działalność w konspiracji
Podczas okupacji działał w konspiracji – w łódzkich strukturach Związku Walki Zbrojnej (używał pseudonimów: „Butrym”, „Granit” i „Jedynak”). Został zdradzony, a następnie w dniu 22 czerwca 1941 r. aresztowany[e] przez gestapo w Tomaszowie Mazowieckim. Początkowo był przetrzymywany i torturowany w areszcie śledczym gestapo przy ulicy Zapiecek w Tomaszowie Mazowieckim. W późniejszym okresie został przetransportowany do więzienia Moabit w Berlinie i zamordowany w lipcu 1941 r. podczas przesłuchania.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari[11]
- Srebrny Krzyż Zasługi[22]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 „Polska Swemu Obrońcy”[24]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[24]
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę[f]
- Odznaka Pamiątkowa 28 pułku piechoty[24]
25 kwietnia 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[25].
Uwagi
- ↑ Zarządzenie z dnia 15 sierpnia 1928 roku, sygnatura: B.P.L. 22200-III.
- ↑ Zarządzenie o sygnaturze B.P.L. 22803-III-28.
- ↑ Zarządzenie o sygnaturze B.P.L. 27856-I-30.
- ↑ Informacje dotyczące służby kapitana Józefa Minkina w Korpusie Ochrony Pogranicza opracowano na podstawie dokumentów ze zbiorów Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie.
- ↑ Według części informacji został aresztowany w trakcie podróży na swój ślub.
- ↑ Medal ten został nadany kpt. Józefowi Minkina na podstawie Rozkazu nr 25 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych – Korpusu Ochrony Pogranicza z dnia 28 maja 1938 roku, pkt 4 (informacja ze zbiorów Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).
Przypisy
- ↑ WBH, sygn. I.482.64-5448 VM, s. 1.
- ↑ WBH, sygn. I.482.64-5448 VM, s. 2, 4.
- ↑ a b WBH, sygn. I.482.64-5448 VM, s. 4.
- ↑ WBH, sygn. I.482.64-5448 VM, s. 6, 9.
- ↑ Zaborowski 1928 ↓, s. 30.
- ↑ Ministerstwo Spraw Wojskowych 1921 ↓, s. 535.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 13 z 15 VIII 1928, s. 269.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 13 z 15 VIII 1928, s. 278.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1930 ↓, s. 128.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. ↓, Nr 16 z 3 XII 1930, s. 336.
- ↑ a b Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 116.
- ↑ Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 116, 544.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1933 ↓, s. 124.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1935 ↓, s. 122, 185–191, 194.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 278.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 289, 292.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 295.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 148.
- ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 354.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 19 III 1936, s. 3.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 937.
- ↑ a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 51.
- ↑ Barański i Kryska-Karski 1974 ↓, s. 40.
- ↑ a b c Na podstawie.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-03-09].
Bibliografia
- Wacław Zaborowski: Zarys historji wojennej pułków polskich 1918–1920. 28 pułk strzelców kaniowskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928. [dostęp 2017-09-26].
- Ministerstwo Spraw Wojskowych: Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 26.III.1921. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Zdzisław Ciesielski: Dzieje 14 Pułku Piechoty w latach 1918–1939. Toruń: Wyd. Adam Marszałek, 2008. ISBN 978-83-7441-937-6.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty opublikowana w „Przeglądzie Piechoty”. Zeszyt 11, listopad 1930 r.. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1930. [dostęp 2017-09-25].
- Rocznik oficerski 1932. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1932. [dostęp 2017-09-25].
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w wojsku polskim 1935–1939. Warszawa: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty: dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. 1 lipca 1933 r.. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1933. [dostęp 2017-09-25].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty: dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. 5 czerwca 1935 r.. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1935. [dostęp 2017-09-25].
- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920–1937. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej i Ministra Spraw Wojskowych. [dostęp 2017-09-26].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z 1930. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej. [dostęp 2017-10-16].
- Henryk Barański, Tadeusz Kryska-Karski: Piechota 1939–1945. Zeszyt 15. Londyn: Polish Institute, 1974.