Hughes XH-17
![]() Hughes XH-17 | |
Dane podstawowe | |
Państwo |
|
---|---|
Producent | Hughes Helicopters |
Typ | ciężki śmigłowiec |
Załoga | 3 (pilot, mechanik i inżynier testów w locie) |
Historia | |
Data oblotu | 23 października 1952 |
Wycofanie ze służby | grudzień 1955 (zezłomowany) |
Liczba egz. | 1 |
Dane techniczne | |
Napęd | 2 × generatory gazowe General Electric 7E-TG-180-XR-17A |
Moc | 2 600 kW (3 480 KM) |
Wymiary | |
Średnica wirnika | 39,62 m |
Długość kadłuba | 16,246 m |
Wysokość | 9,174 m |
Masa | |
Własna | 12 956 kg |
Startowa | 19 731 kg (maksymalna) |
Paliwa | 2 404 l |
Osiągi | |
Prędkość maks. | 145 km/h na wysokości 2 440 m |
Prędkość przelotowa | 137 km/h |
Zasięg | 48 km z ładunkiem 4 665 kg |
Dane operacyjne |
Hughes XH-17 „Flying Crane” – pierwszy projekt śmigłowca dla oddziału helikopterów Hughes Aircraft Company wykonany na zamówienie USAAF. XH-17, który posiadał dwułopatowy system głównego wirnika o średnicy prawie 40 m, nadal jest rekordzistą świata w lataniu z największym systemem wirników, ale okazał się zbyt nieefektywny i nieporęczny, aby mógł być produkowany masowo poza prototypem[1][2].
Historia
W styczniu 1946 USAAF wysąpiło z ofertą do Kellett Autogiro Corporation na budowę dużego helikoptera mogącego unieść ładunek nie mniejszy niż 10 000 funtów (4535 kg). W sierpniu 1947 Kellett otrzymał kontrakt na budowę stanowiska testowego do demonstracji systemu silnik-wirnik, ale postępy w budowie platformy testowej postępowały bardzo powoli z powodu trudności finansowych i pod koniec 1948, za zgodą USAAF, Kellett sprzedał projekt ciężkiego śmigłowca (który został teraz przemianowany na XH-17) firmie Hughes Aircraft Company[3].
Hughes szybko zaczął budować kompletny płatowiec wokół stanowiska testowego silnika/wirnika Kellett. Kadłub był prostą, otwartą konstrukcją z rur stalowych, kokpit pochodził bezpośrednio z szybowca Waco CG-15, czterokołowe podwozie wykorzystywało części zarówno z bombowca B-25 Mitchell, jak i Douglas C-54 Skymaster, a zbiornik paliwa pochodził z B-29 Superfortress. Szeroko rozstawione podwozie zostało celowo wykonane bardzo wysoko, umożliwiając pojazdom podjeżdżanie pod śmigłowiec[1][3].
Silnik i wirniki zostały uruchomione po raz pierwszy pod koniec 1949. Gigantyczny śmigłowiec był testowany w Culver City w Kalifornii przez trzy lata, począwszy od 1952. XH-17 poleciał w 1953 z masą brutto przekraczającą 50 000 funtów (23 000 kg). Do dziś jest rekordzistą w lataniu z największym na świecie systemem wirników. Zbudowano tylko jeden egzemplarz, ponieważ był zbyt nieporęczny i nieefektywny z powodu małego zasięgu, by uzasadniać jego dalszy rozwój i USAAF anulowało projekt XH-17 w sierpniu 1953. Pomimo wycofania się armii z projektu program testów zakończył się dopiero, gdy łopaty wirnika osiągnęły swoją żywotność projektową w grudniu 1955[1][3].