Groty Nagórzyckie w Tomaszowie Mazowieckim
![]() Widok na groty od strony ścieżki rowerowej równoległej do rzeki Pilicy | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Położenie | |||
Rozciągłość pozioma | 3720 m | ||
Ochrona i dostępność | udostępnione dla ruchu turystycznego | ||
Położenie na mapie województwa łódzkiego ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Groty Nagórzyckie w Tomaszowie Mazowieckim – wyrobiska poeksploatacyjne z XVIII wieku[1] znajdujące się w południowej części miasta Tomaszowa Mazowieckiego, przy ulicy Pod Grotami (przedłużeniu ulicy Jana Pawła II), biegnącej nad Zalew Sulejowski na terenie byłej wsi Nagórzyce, obecnie dzielnicy Tomaszowa.
Charakterystyka
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/Groty_Nagorzyckie_exterior_%284%29_01.jpg/200px-Groty_Nagorzyckie_exterior_%284%29_01.jpg)
Tutejsze skały piaskowcowe liczą prawie 100 milionów lat i pochodzą z epoki kredowej, gdy na obszary tzw. Niecki Tomaszowskiej wielokrotnie wkraczało i wycofywało się morze[2].
Groty są pozostałością po podziemnej kopalni kwarcu[3] wydobywanego w XVIII stuleciu i na początku XIX wieku. Groty składają się z licznych korytarzy, wnęk, zaułków i sal. Największe wyrobisko zwane „Salą Królewską” ma 30 m długości, 25 m szerokości i 3 m wysokości. Najrozleglejsza grota ma długość 120 metrów. Każda grota nosiła inną nazwę, np. Boczna, Borsucza, Chowańcza, Ciemna, Jeziorna, Niedźwiedzia, Taneczna, Złodziejska.
Piasek wydobywano od końca XVIII do początku XX wieku na potrzeby gospodarskie, a później dla hut szkła. Zakaz eksploatacji wydały władze carskie po zawaleniu się jednej z komór w której zginął mieszkaniec Nagórzyc. Od tamtej pory stały się lokalną atrakcją turystyczną, a po zamurowaniu wejść na długo zostały zapomniane.
Ponowne zainteresowanie uruchomiło inwestycję w celu odnowienia grot przy wsparciu finansowym Unii Europejskiej. Od czerwca 2010 czynione były zabezpieczenia grot i przystosowania ich do zwiedzania, a z początkiem 2012 groty otworzyły swoje drzwi dla turystów.
Miejsce to jest wiązane z legendą o zbójniku Madeju.
Komunikacja
Przy obiekcie znajduje się przystanek bezpłatnej komunikacji miejskiej. Z tomaszowskiego dworca kolejowego można tu dojechać linią nr 2[4]. Do Grot Nagórzyckich prowadzi również oświetlona ścieżka pieszo–rowerowa[5]. Za pawilonem administracyjno–wystawienniczym znajduje się parking dla samochodów osobowych.
Galeria (wnętrze)
- Wycieczka w grotach
- Rekonstrukcja pracy górników
- Fragment wnętrza grot
- Fragment ekspozycji dotyczącej legendy o diable nagórzyckim
Zobacz też
![]() | Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews pt. Dzień Ojca w Tomaszowie: spacer integracyjny przez urokliwe zakątki rezerwatu i Nadpilicza |
Przypisy
- ↑ Geologia | Groty Nagórzyckie [online] [dostęp 2019-11-30] (pol.).
- ↑ Historia | Groty Nagórzyckie [online] [dostęp 2019-11-30] (pol.).
- ↑ Ciekawostki | Groty Nagórzyckie [online] [dostęp 2019-11-30] (pol.).
- ↑ Rozkład jazdy – MZK [online], www.mzktomaszow.pl [dostęp 2019-11-30] .
- ↑ Urząd Miasta w TomaszowieU.M.T. Mazowieckim Urząd Miasta w TomaszowieU.M.T., Nowe oświetlenie i nawierzchnia ścieżki rowerowej w kierunku Grot Nagórzyckich [online], Nasz Tomaszów, 26 stycznia 2019 [dostęp 2019-11-30] (pol.).
Bibliografia
- Jan Piotr Dekowski, Jerzy Jastrzębski, Tomaszowski Mazowiecki. Przewodnik po mieście i okolicy, Tomaszów Mazowiecki 1935, s. 65.
- Włodzimierz Rudź, Tomaszów Mazowiecki i okolice, Łódź 1974, s. 51.
- Andrzej Kobalczyk, Gawędy znad modrych wód, Piotrków Trybunalski 1998 (zawiera plany 4 grot z roku 1927).
- Stefan Zdonek, Historia Smardzewic, ISBN 978-83-927940-0-4, Smardzewice 2008, s. 37, 254n.
- Małgorzata i Juliusz Szymańscy, Tomaszów, Spała, Inowłódź, IMAX, Łódź 2009, s. 18–19.
- p
- d
- e
- nauki przyrodnicze
- nauki ścisłe
- obszar nauk ścisłych
- obszar nauk przyrodniczych
nauki matematyczne | |
---|---|
nauki fizyczne | |
nauki chemiczne | |
nauki o Ziemi i nauki o środowisku | |
nauki biologiczne | |
nauki interdyscyplinarne |