Elżbieta Branicka
![]() | |||
![]() Korczak | |||
Rodzina | Braniccy herbu Korczak | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 1792 | ||
Data śmierci | 1880 | ||
Ojciec | Franciszek Ksawery Branicki | ||
Matka | Aleksandra von Engelhardt | ||
Mąż | Michał Woroncow | ||
Dzieci | Siemion Woroncow, Zofia Szuwałowa | ||
|
Elżbieta Ksaweryna Branicka herbu Korczak (ur. 1792, zm. 1880) – polska arystokratka, żona Michała Woroncowa.
Była córką Franciszka Ksawerego Branickiego, hetmana wielkiego koronnego i późniejszego targowiczanina oraz Aleksandry von Engelhardt. W 1819 została wydana za mąż za Michała Woroncowa, jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi w Rosji. Z tego małżeństwa na świat przyszło dwoje dzieci syn Siemion (1823–1882) i córka Zofia (1825–1879)[1]. Na jej cześć w 1829 wyhodowano bladoróżową odmianę róży[2].
W Odessie poznała przebywającego na zesłaniu Aleksandra Puszkina i w latach 1824–1827 stała się adresatką, muzą i bohaterką jego lirycznych wierszy (np.: Spalony list, Talizman). Przyjaźń z poetą przetrwała do końca jego życia[3].
Przypisy
- ↑ Dane biograficzne na stronie Sejm Wielki.
- ↑ Odmiana róży.
- ↑ Julian Maślanka, Nieznany list Puszkina, „Pamiętnik Literacki”, t. 47 nr 1 (1956), s. 179–188.
- VIAF: 137144648607582135972