Descloizyt
![]() Okaz Descloizytu pochodzący z Berg Aukas (Berg Aukus) w Namibii. | |
Właściwości chemiczne i fizyczne | |
Skład chemiczny | Pb(Zn, Cu)VO4OH |
---|---|
Twardość w skali Mohsa | 3,5 |
Przełam | muszlowy |
Łupliwość | brak |
Pokrój kryształu | słupkowy, piramidalny, tabliczkowy |
Układ krystalograficzny | rombowy |
Gęstość minerału | 5,7-6,2 g/cm³ |
Właściwości optyczne | |
Barwa | brązowoczerwona, brązowozielona, czarna, szara |
Rysa | żółtobrązowa, pomarańczowożółta |
Połysk | diamentowy, szklisty, tłusty, matowy |
Descloizyt – minerał z gromady wanadanów. Jest wanadanem ołowiu, cynku i miedzi. Nazwa pochodzi od dziewiętnastowiecznego, francuskiego mineraloga Alfreda des Cloizeaux[1].
Charakterystyka
Descloizyt jest nieprzezroczystym minerałem o brązowoczerwonej, brązowozielonej, czarnej lub szarej barwie. Krystalizuje w układzie rombowym, w formie słupków, piramid lub tabliczek. Jest ciężkim minerałem, gdyż waży 5,7-6,2 razy więcej niż taka sama ilość wody w temperaturze pokojowej. Jest dość miękki (3,5 w skali Mohsa). Zawartość ołowiu i wanadu jest w nim stała, natomiast cynk i miedź mogą występować w dość szerokim zakresie. Jego pozbawioną cynku odmianą jest mottramit, z którym tworzy ciągły szereg izomorficzny. Może być czyszczony tylko wodą destylowaną.
Występowanie
Występuje w strefie utleniania rud miedzi i ołowiu. Towarzyszą mu wanadynit, piromorfit, cerusyt, mimetezyt i limonit. Można go znaleźć w Argentynie, Meksyku, Namibii, Niemczech, Stanach Zjednoczonych i Zimbabwe.
Zastosowanie
- okaz kolekcjonerski.
Przypisy
- ↑ Mindat.org. (ang.).
Bibliografia
- Jaroslav Bauer: Przewodnik skały i minerały. Multico, 1997, s. 140. ISBN 83-7073-050-7.
- Britannica: science/descloizite
- SNL: descloizitt
- identyfikator minerału w Mindat: 1267, 13788, 13789