Damrong Rajanubhab
![]() | |||
Data urodzenia | 21 czerwca 1862 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | 1 grudnia 1943 | ||
Zawód, zajęcie | polityk, historyk | ||
![]() | |||
|
Damrong Rajanubhab (ur. 21 czerwca 1862, zm. 1 grudnia 1943[1]) – tajski książę i polityk, historyk.
Życiorys
Był synem Mongkuta, czwartego władcy z dynastii Chakri oraz bratem króla Chulalongkorna[2]. Odebrał tradycyjne wykształcenie, przez kilka lat uczęszczał też do zorganizowanych wedle wzorców zachodnich szkół pałacowych. Wstąpił następnie w szeregi armii, służąc w jednym z regimentów dworskich. Jako osiemnastolatek mianowany został dowódcą macierzystej jednostki[1].
Szybko zdał sobie sprawę z niedostatków dotychczasowej formacji tajskich urzędników oraz innych przedstawicieli aparatu władzy. By temu zaradzić, w 1881 założył szkołę Suan Kulap. Zaangażował się następnie w reformę systemu edukacyjnego. Powierzono mu kierownictwo utworzonego w 1885 departamentu edukacji, w 1892 podniesionego do rangi ministerstwa[1]. Stał za opracowaniem podręczników do edukacji podstawowej wprowadzonych do użytku w szkołach królestwa. W 1890 odwiedził carską Rosję jako emisariusz tajskiego dworu królewskiego[2].
Z uwagi na swoje ponadprzeciętne umiejętności przesunięty z nowo utworzonego ministerstwa edukacji do ministerstwa spraw wewnętrznych. Kierował tym ostatnim przez 23 lata[2]. Przeprowadził na tym stanowisku głęboką reformę podziału administracyjnego kraju. Odesłany na polityczną emeryturę przez króla Vajiravudha, w 1915 poświęcił się badaniom naukowym[1]. Wydawał teksty przynależące do tradycyjnej literatury tajskiej, dbał też o publikację istotnych tajskich źródeł historycznych. Był jednym z założycieli tak Biblioteki Narodowej, jak i Muzeum Narodowego[2].
Po rewolucji z 1932 udał się na emigrację[1]. Pozostawił po sobie ogromny dorobek pisarski. Spod jego pióra wyszło przeszło tysiąc książek i artykułów o zróżnicowanej tematyce. Jego prace poświęcone historii i archeologii zyskały mu miano ojca tajskiej historiografii[2]. Zmarł w stołecznym Bangkoku[1].
Przypisy
- ↑ a b c d e f Damrong Rajanubhab, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2022-08-13] (ang.).
- ↑ a b c d e Harold E. Smith, Gayla S. Nieminen, May Kyi Win: Historical Dictionary of Thailand Second Edition Historical Dictionaries of Asia, No. 55. Lanham, Maryland • Toronto • Plymouth, UK: The Scarecrow Press, Inc., 2005, s. 88. ISBN 0-8108-5396-5.
- Britannica: biography/Damrong-Rajanubhab
- БРЭ: 1939679
- DSDE: Damrong_Rajanubhab