Aleksander Pajewski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 5 stycznia 1879 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 1 września 1926 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1898–1926 |
Siły zbrojne |
|
Formacja |
|
Jednostki | Ministerstwo Spraw Wojskowych |
Stanowiska | szef Departamentu Koni |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Aleksander Pajewski (ur. 5 stycznia 1879 w Suwałkach, zm. 1 września 1926 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys
Aleksander Pajewski urodził się 5 stycznia 1879 roku w Suwałkach, w rodzinie Aleksandra, oficera armii rosyjskiej, i Kazimiery z Kwiatkowskich[1]. Kurs oficerski ukończył w Szkolnym Szwadronie Kawalerii w Jelizawietgradzie (obecnie Kropywnycki na Ukrainie)[2]. Od 1898 pełnił służbę w 6 pułku dragonów, a od 1907 w 2 Pawłogradzkim pułku huzarów gwardii. Od 27 listopada 1917 do 21 maja 1918 pełnił służbę w I Korpusie Polskim w Rosji.
W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, a na początku następnego roku został przydzielony do organizującej się Armii Wielkopolskiej. 31 stycznia 1919 został zatwierdzony przez generała porucznika Józefa Dowbor-Muśnickiego na stanowisku dowódcy 1 pułku Ułanów Wielkopolskich[3] (późniejszy 15 pułk Ułanów Poznańskich). 4 marca 1919 objął dowództwo Brygady Jazdy Wielkopolskiej. 4 marca 1920 został powołany na stanowisko szefa Departamentu IV Koni Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 25 września 1921 roku został inspektorem jazdy przy Inspektoracie Armii Nr V we Lwowie[4].
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 58. lokatą w korpusie generałów[5]. 1 czerwca 1924 roku został mianowany szefem Departamentu II Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[6].
W czasie przewrotu majowego 1926 roku opowiedział się po stronie władz legalnych[7].
Zmarł 1 września 1926 roku w Warszawie. Pochowany 4 września 1926 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[8][9].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[10]
- Krzyż Walecznych - dwukrotnie
- Oficer Legii Honorowej
- Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”
Przypisy
- ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 240.
- ↑ W 1902 roku Szkolny Szwadron Kawalerii został przeformowany w Jelizawietgradzką Szkołę Kawalerii. W latach 1896–1904 komendantem szkoły był pułkownik Aleksander Samsonow.
- ↑ Rozkaz dzienny Nr 27 głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z dnia 31 stycznia 1919 roku.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 39 z 29 października 1921 roku, s. 1452.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 16.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 309.
- ↑ Stanisław Haller, Wypadki warszawskie od 12 do 15 maja 1926 r., Kraków 1926, s. 23.
- ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 141.
- ↑ Pogrzeb ś.p. gen. Pajewskiego, „Polska Zbrojna” Nr 244 z 5 września 1926 roku, s. 4.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 19.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
Linki zewnętrzne
- Aleksander Pajewski, Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2021-12-14].