Adam Kiciński
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 11 kwietnia 1872 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 13 czerwca 1959 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1893–1926 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 10 Brygada Kawalerii |
Stanowiska | dowódca brygady |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Adam Leon Kiciński (ur. 11 kwietnia 1872 w Lechanicach w powiecie wareckim, zm. 13 czerwca 1959 w Poznaniu) – podpułkownik kawalerii cesarskiej i królewskiej armii, generał brygady Wojska Polskiego.
Biogram
Urodził się 11 kwietnia 1872 w Lechanicach, w rodzinie Kazimierza, właściciela majątku ziemskiego, i Urszuli z Łempickich. Był chrześniakiem Piotra Wysockiego.
Ukończył studia na Wydziale Artylerii Technicznej Akademii Wojskowej w Wiedniu. Od 1893 był oficerem artylerii cesarskiej i królewskiej Armii, a od 1899 kawalerii. W 1901 był oficerem ordynansowym Franciszka Józefa I. Służył w 1 pułku ułanów w Krakowie i Lwowie, a następnie (od 1912) w 13 pułku ułanów w Złoczowie. Został ciężko ranny w bitwie pod Jarosławicami 2 sierpnia 1914. Następnie skierowany do 6 pułku ułanów, walczył na froncie wschodnim (podpułkownik z 1917).
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Do stycznia 1919 zastępca dowódcy, a potem dowódca 8 pułku ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego (do 4 lutego 1920).
Od lutego 1920 był zastępcą szefa sekcji kawalerii w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Później dowodził X Brygadą Jazdy (w 1924 przeformowaną w X Brygadę Kawalerii). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy[1]. Z dniem 1 czerwca 1924 został mianowany dowódcą XVI Brygady Kawalerii we Lwowie[2]. W lipcu 1924 minister Spraw Wojskowych zmienił swoje rozporządzenie i pozostawił go na stanowisku dowódcy X Brygady Kawalerii w Przemyślu[3]. Pełniąc służbę na stanowisku dowódcy brygady pozostawał w ewidencji 8 pułku ułanów.
1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 11. lokatą w korpusie generałów[4].
W październiku 1925 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[5]. Z dniem 31 grudnia 1926 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Krakowie przy ul. Wolskiej 9 (obecnie ul. J. Piłsudskiego)[6], następnie w Poznaniu[7].
Był żonaty z Józefą Morawską. Mieli pięcioro dzieci: Kazimierza, Jana, Stanisława, Teresę i Annę (żonę Eugeniusza Romiszewskiego).
Zmarł 13 czerwca 1959 w Poznaniu. Został pochowany 16 czerwca 1959 na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu (pole 9, kwatera 3-11-11)[8].
Awanse
- podporucznik – 1893
- porucznik – 1905
- rotmistrz – 1907
- major – 1915
- podpułkownik – 1917
- pułkownik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy
- generał brygady – 1 grudnia 1924, ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 11. lokatą w korpusie generałów
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych
- Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 29 kwietnia 1925[9], 13 maja 1933[7])
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[10]
- Krzyż Kawalerski Orderu Legii Honorowej (Francja)
- Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry)
- Krzyż Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry)
- Wojskowy Medal Zasługi (Austro-Węgry)
Zobacz też
- Generałowie Wojska Polskiego
- Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej
- Galicyjskie pułki kawalerii
Przypisy
- ↑ Rocznik oficerski 1923 s. 116, 675. W 1924 termin "jazda" został zastąpiony terminem "kawaleria".
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 53 z 05.06.1924 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 66 z 13.07.1924 r. Rocznik oficerski 1924 s. 84, 119.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r. Piotr Stawecki błędnie podał, że otrzymał awans ze starszeństwem z 1 lipca 1923 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 106 z 15.10.1925 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 49 z 17.11.1926 r.
- ↑ a b M.P. z 1933 r. nr 110, poz. 139 „za zasługi na polu obrony powietrznej i przeciwgazowej”.
- ↑ Plan Poznania - Cmentarze [online], www.poznan.pl [dostęp 2020-10-24] .
- ↑ M.P. z 1929 r. nr 102, poz. 438 „za zasługi na polu wyszkolenia wojskowego”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
- Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 1 A–Ł. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1998. ISBN 83-87103-55-1.