Żałobnica białosterna
Zanda baudinii | |||
(Lear, 1832) | |||
![]() Ilustracja wykonana przez Edwarda Leara | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | papugowe | ||
Rodzina | kakaduowate | ||
Podrodzina | |||
Rodzaj | Zanda | ||
Gatunek | żałobnica brunatna | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() | |||
| |||
|
Żałobnica białosterna (Zanda baudinii) – gatunek dużego ptaka z rodziny kakaduowatych (Cacatuidae), przedstawiciel podrodziny żałobnic (Calyptorhynchinae) zamieszkującej Australię. Krytycznie zagrożony wyginięciem.
Systematyka
Żałobnica białosterna została po raz pierwszy opisana w 1832 roku przez angielskiego artystę Edwarda Leara w jego dziele Illustrations of the Family of Psittacidae, or Parrots na podstawie okazu należącego do przyrodnika Benjamina Leadbeatera. Lear użył nazwy zwyczajowej Baudin's cockatoo i wprowadził nazwę binominalną Calyptorhynchus baudinii. Nazwa zwyczajowa i epitet gatunkowy upamiętniają francuskiego odkrywcę Nicolasa Baudina, który prowadził ekspedycję do Australii w latach 1801–1804[3]. Gatunek jest obecnie zaliczany do rodzaju Zanda, który został wprowadzony w 1913 roku przez urodzonego w Australii ornitologa Gregory’ego Mathewsa[4].
Morfologia
Upierzenie ciała matowoczarne z pofałdowanymi brzegami piór; szarobiała plama na pokrywach uszu; ogon z szerokim białym płatem na końcu, ze środkowymi dwoma piórami w całości czarnymi; oczy ciemnobrązowe; stopy szarobrązowe. Brak znaczącego dymorfizmu płciowego, ale skóra okołooczodołowa różowa u samca i ciemnoszara u samicy; dziób szaroczarny u samca i jasnoszary u samicy[5].
Dorosłe osobniki mogą osiągać 60 cm długości.
Pożywienie
Głównie pestki owoców, długa górna żuchwa umożliwia żałobnicy wydobycie pestek z dużego owocu marri; ptak przytrzymuje zwykle owoc stopą podczas wydobywania pestek. Dietę uzupełnia też innymi owocami i małymi owadami[5].
Rozmnażanie
Okres lęgowy: sierpień – styczeń.
Gniazdo: budowane z wiórów drzewnych umieszczanych w zagłębieniu wysoko na drzewie, najczęściej eukaliptusie.
Jaja: zazwyczaj 2.
Wysiadywanie: około 28 dni.
Pisklęta: Po wykluciu ważą 4–6 gramów. Usamodzielniają się po 16 tygodniach, najczęściej przeżywa tylko jedno pisklę. Po okresie lęgów często łączą się w większe grupy[5].
Status zagrożenia
Ze względu na zagrożenia powodujące szybko zmniejszającą się populację, szacowaną w 2021 roku na około 3250 dorosłych osobników, gatunek został wpisany na listę IUCN ze statusem ochronnym krytycznie zagrożony[2].
Galeria
- Samiec
- Samica
Przypisy
- ↑ Calyptorhynchus baudinii, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2022-11-13] (ang.).
- ↑ a b Zanda baudinii, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Helm 2010 ↓, s. 68.
- ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v12.2). [dostęp 2022-11-13]. (ang.).
- ↑ a b c HBW 1997 ↓, s. 272.
Bibliografia
- Josep del Hoyo, Andrew Elliot, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Volume IV Sandgrouse to Cuckoos. Barcelona: Lynx Edicions, 1997. ISBN 84-87334-22-9.
- James A. Jobling: The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. Londyn: Christopher Helm, 2010. ISBN 978-1-4081-2501-4.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
- BioLib: 136302
- GBIF: 10868432
- identyfikator iNaturalist: 1432695
- NCBI: 986099