Żółta Karczma
![]() | |||
![]() Budynek od strony al. Wilanowskiej | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Miejscowość | Warszawa | ||
Adres | al. Wilanowska 204 | ||
Architekt | Franciszek Maria Lanci | ||
Ukończenie budowy | poł. XIX wieku | ||
Pierwszy właściciel | August Potocki | ||
Kolejni właściciele | Aleksandra Potocka, Ksawery Branicki, Adam Branicki | ||
Obecny właściciel | |||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
|
Żółta Karczma – budynek w Warszawie, na Mokotowie, przy al. Wilanowskiej 204, współcześnie administracyjnie na terenie obszaru MSI Ksawerów, historycznie na terenie wsi Służew w obszarze dóbr wilanowskich.
Opis
Budynek powstał w połowie XIX wieku według projektu włoskiego architekta Franciszka Marii Lanciego. Mieściła się tutaj oberża Belle-Vue, zlokalizowana przy drodze łączącej Wilanów z Traktem Piaseczyńskim (dziś: ul. Puławska). Oberża zbankrutowała jednak na początku XX wieku, a sam budynek popadł w ruinę. W latach 20. XX wieku do baszty niszczejącego budynku samowolnie wprowadził się Ryōchū Umeda – japoński wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego. W 1929 roku właściciel obiektu, jak też i całych dóbr wilanowskich, Adam hr. Branicki wynajął karczmę Towarzystwu Hodowli Psów Myśliwskich, a Ryōchū Umeda otrzymał tam posadę stróża nocnego. Budynek wówczas odnowiono, a w 1931 roku rozpoczęły się tam szkolenia dotyczące tresury psów myśliwskich. W 1937 roku siedzibę Towarzystwa przeniesiono jednak do Radzymina.
W czasie powstania warszawskiego wieżyczka karczmy pełniła rolę punktu obserwacyjnego dla powstańców. Po wojnie budynek był opuszczony i popadł w ruinę. W 1966 roku przeszedł na własność Skarbu Państwa. Został odrestaurowany na początku lat 80., a od 1984 jest siedzibą Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego[1].
Galeria
|
Przypisy
- ↑ Klimat Warszawy: Żółta Karczma, Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego (dostęp: 11 stycznia 2011)
Bibliografia
- O jednej karczmie, poecie i psach (dostęp: 11 stycznia 2021).